Geen ondersteuning voor mantelzorgers in instellingen mogelijk!
Zodra een dierbare verhuist naar een instelling verandert ook de wereld van de mantelzorger. In de thuissituatie kan een mantelzorger een beroep doen op ondersteuning via de gemeente en zorgverzekeraar. Deze ondersteuning kan bestaan uit respijtzorg, vervangende mantelzorg of individuele hulp. Hoe anders is het voor de mantelzorger in een instelling. Daar is geen enkele ondersteuning meer mogelijk!
We namen de proef op de som en kwamen inderdaad bedrogen uit.
De gemeente stelt dat zij niet meer verantwoordelijk zijn voor de ondersteuning van de mantelzorger omdat de zorgvrager nu een indicatie heeft via de WLZ (Wet Langdurige Zorg) en in een instelling verblijft. Daardoor hoeven zij de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) niet meer toe te passen. Alle bestaande hulp en ondersteuning vanuit de WMO wordt direct stopgezet bij het verhuizen naar een instelling. We werden verwezen naar vrijwilligers of de zorgverzekeraar.
Daarna namen we contact op met de zorgverzekeraar. Vanuit een aanvullende verzekering hebben mantelzorgers nl. vaak recht op ondersteuning en vervangende mantelzorg. Alhoewel dit al per zorgverzekeraar kan verschillen helaas. Maar goed, de ondersteuningsvraag werd hier neergelegd. Maar ook zij maken de ondersteuning afhankelijk van de locatie van de zorgvrager. Dit is toch ook wel gek? De aanvullende verzekering staat namelijk op naam van de mantelzorger en die mag daar dan geen beroep op doen? De zorgverzekeraar verwees ons naar het Zorgkantoor omdat zij verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de WLZ-indicatie.
Dus namen we contact op met het Zorgkantoor. Het is waarschijnlijk al voorspelbaar wat het antwoord gaat zijn, maar ook zij kunnen inderdaad niets voor de mantelzorger doen. Al het geld van de indicatie wordt geheel doorgestort naar de instelling. Er zijn hier geen mogelijkheden voor de mantelzorger. Wij kregen het advies om opnieuw te bellen met de zorgverzekeraar omdat zij een aanvullende verzekering hebben verkocht aan de mantelzorger incl. mantelzorgondersteuning.
En zo zijn we weer terug bij af. Nergens vinden we gehoor en niemand lijkt zich verantwoordelijk te voelen voor het welzijn van de mantelzorger. Het vraagstuk wordt als een dure hete aardappel doorgeschoven naar anderen. Alle instanties gaan ervan uit dat in een instelling de zorg volledig is geregeld en dat een mantelzorger nu volledig ontlast is. Maar met de verhuizing naar een instelling houden de mantelzorgtaken niet op! Ze worden anders, maar ze zijn er altijd. Sterker nog, we zien juist dat deze instellingen steeds vaker een groter beroep doen op mantelzorgers.
Wat we gek blijven vinden is dat de ondersteuning van een mantelzorger dus gekoppeld is aan de locatie van de zorgvrager. Alsof met zo’n verhuizing de behoefte aan ondersteuning van een mantelzorger direct in rook opgaat. Dat ze nog wel moeten helpen en flink belast worden, maar dat ze nergens meer steun kunnen krijgen. En het kan toch niet zo zijn dat we mantelzorgers afhankelijk maken van de inzet van vrijwilligers? Dan geef je pas echt het signaal af dat mantelzorg niet mag kosten en alleen ten koste mag gaan van het welzijn van een mantelzorger. Dit vinden we zorgelijk en onwenselijk.
Meer lezen
Ook voor mantelzorgers die een zorgvrager helpen die niet in hun gemeente woont is het verkrijgen van ondersteuning welhaast onmogelijk. De gemeente waar de zorgvrager woont kan weigeren en de verantwoordelijkheid afschuiven naar de gemeente waar de mantelzorger woont en vice versa. Wij maken dat zelf mee met de zorg voor mijn schoonmoeder. Daar moet bij aangetekend worden dat zij geen bemoeienis wil van de gemeente. Zij ziet ons niet als mantelzorgers, maar dat wij haar verzorgen omdat je dat als kinderen aan je ouders verplicht bent.
Wat bij ons gebeurt en ook bij mantelzorgers van een zorgvrager die opgenomen wordt in een instelling is helaas herkenbaar. Het is het afschuiven van verantwoordelijkheden van de overheid om het eigen falen te verbloemen.
Aan de andere kant kan een zorginstelling mantelzorg niet verplicht stellen. Dat is wettelijk zo geregeld meen ik me te herinneren. De betreffende instanties, Zorgkantoor en verzekeraars, staan dus in hun recht. Het rekenen op mantelzorg door zorginstellingen is dus eigenlijk emotionele chantage.
Zo waar… mijn man is recent opgenomen in instelling ivm jong dementie, de pgb stopt gelijk.. geen ondersteuning meer van welke instantie dan ook.. maar mantelzorgverlof of zorgverlof vat niet onder het Inhuizen.. want dan zorg je niet meer intensief voor je partner.. want hij is toch niet meer thuis??
Hoe krom.. ik denk dat juist de eerste weken extra intensief zijn ivm met opstartproblemen waar je geheid tegen aanloopt.. en daarmee de gewenning aan beide kanten..
Ik werd verzocht om zelf mijn diensten te ruilen of vakantiedagen in te leveren..
Gelukkig wel een stukje nazorg van de thuiszorg.. even horen hoe het met mij was..