Gedeelde hobby is mijn gelukje

Mijn buurvrouw en mijn man kennen elkaar via het balkon. Geen lange gesprekken, maar van die korte momenten wanneer ze buiten een sigaretje staan te roken. Soms moet ik erom lachen, dan zie ik haar hoofd om het muurtje komen om te zien of hij er toevallig ook zit.

Op een van die momenten had mijn man verteld dat hij vroeger graag viste. Uren kon hij aan de waterkant zitten. Gewoon kijken, wachten, zijn hoofd leegmaken. Sinds zijn beroerte is dat gestopt. Niet omdat hij het niet meer wil, maar omdat het gewoon… niet meer vanzelf gaat.

We hadden het er zelf eigenlijk ook nooit meer over totdat de buurvrouw eens aanbelde. Ze vertelde, een beetje tussen neus en lippen door, dat haar zoon ook graag vist. En dat hij had gezegd: Misschien kan hij een keer mee?” Alsof het de normaalste vraag van de wereld was.

Ik weet nog dat ik even niet wist wat ik moest zeggen maar een paar dagen later was het ook echt zover. Zie het nog zo voor me.

Daar gingen ze. Mijn man op zijn scootmobiel, haar zoon ernaast met een fietskar. En in die kar, naast de hengels en spullen, stond een stevige tuinstoel. “Voor als het niet lukt op een krukje,” had hij gezegd. Ik keek ze na terwijl ze de straat uit reden.

En ineens was het stil in huis.

Geen constante alertheid, even geen “gezeur” aan mijn hoofd. Onwennig eerst, alsof ik niet goed wist wat ik met die tijd moest doen. Ik zette een kop koffie, ging zitten en merkte dat ik langzaam ontspande. Voor het eerst liet ik echt even los.

Uren later kwamen ze terug. Hij was op, maar zijn gezicht sprak boekdelen hij had er zo van genoten. Was zelfs een beetje trots, alsof hij weer even de man van toen kon zijn. En ik? Ik had een paar uur gehad waarin ik geen mantelzorger hoefde te zijn. Gewoon even lekker op mezelf.

Kan niet wachten tot het weer zover is dat ze weer kunnen vissen, ik kan hem nog wel eens even missen!