skip to Main Content
Eenzaamheid Onder Mantelzorgers (6): Sociaal Isolement

Eenzaamheid onder mantelzorgers (6): Sociaal isolement

Wanneer intensieve, langdurige zorg voor naasten leidt tot overbelasting, sociale isolatie en eenzaamheid.

Goede contacten met een gevarieerd konvooi van familieleden, vrienden en anderen vormt de basis voor gevoelens van sociale verbondenheid. Wederkerige aandacht voor elkaar en klaarstaan om elkaar bij praktische of emotionele problemen in het dagelijks leven te ondersteunen, functioneert als een soort van ‘eerstehulplijn’ in de directe omgeving. Wanneer de ‘eerste hulp’ uitgroeit en overgaat in intensieve, langdurige zorg, ontstaat een andere situatie. Helpers worden dan vaak mantelzorgers.

Mantelzorg is geen vrijwillige zorg

Mantelzorgers zijn mensen, die intensief en langdurig onbetaald zorgen voor een persoon met gezondheidsproblemen of psychische klachten. Het gaat om meer dan alledaagse zorg zoals voor een gezonde persoon; meestal betreft het zorg voor een chronisch zieke, een gehandicapte of anderszins hulpbehoevende uit het konvooi. Mantelzorgers leveren deze zorg en ondersteuning omdat ze een persoonlijk belangrijke band hebben met degene die zorg nodig heeft. Daardoor kan mantelzorg niet als vrijwillige zorg worden beschouwd. Dat wil zeggen dat deze hulp door mantelzorgers niet aangevoeld wordt als gebaseerd op vrijwillige keuze. Het overkomt hen, juist omdat ze die emotionele band hebben met de hulpbehoevende (Mezzo, 2013; De Klerk et al., 2015).

Omdat mantelzorgers intensief en langdurig zorg bieden, is er grote kans op het ontbreken van tijd voor ontspanning, het onderhouden van gezellige contacten met vrienden en het deelnemen aan sport- en andere clubverbanden. Dit kan leiden tot overbelasting, tot sociale isolatie en uiteindelijk tot eenzaamheid.

Hoeveel mantelzorgers zijn er in Nederland?

Ongeveer één op de drie volwassenen in Nederland geeft een of andere vorm van mantelzorg (Te Riele et al., 2014). Niet allemaal zijn ze langdurige en intensieve zorgverleners. Uit het vorig jaar gepubliceerde rapport ‘Informele zorg, Wie doet er wat?’ van het Sociaal en Cultureel Planbureau (De Klerk et al., 2015) blijkt dat er ruim 600.000 mantelzorgers zijn die langer dan drie maanden én meer dan acht uur per week zorg verlenen. Hierbij is de zogenoemde gebruikelijke hulp die huisgenoten elkaar geven, buiten beschouwing gelaten. Voor 400.000 van deze mantelzorgers valt de mantelzorg zwaar en zorgt voor een hoge belasting. Opvallend is dat vrouwen zich vaker belast voelen dan mannen (Broese van Groenou & De Boer, 2009; De Klerk et al., 2015). De meerderheid van de mantelzorgers is vrouw: 58%. De meeste mantelzorgers zijn tussen de 45 en 65 jaar oud; zij hebben als regel zorgtaken voor hun ouders en in mindere mate ook voor schoonouders. Een toenemend aantal 65-plussers is mantelzorger. Uit de cijfers blijkt dat zij vooral als de centrale verzorger voor hun hulpbehoevende partner moeten optreden. Zij vormen tevens de groep die zeer intensief én over een langere periode zorg verleent. Oorzaak daarvan ligt in het toenemend aantal 65-plussers, met een grotere kans op een partner met een langdurige lichamelijke beperking én in de druk vanuit de politiek om hun naasten thuis te blijven verzorgen. De 75-plussers onder hen verdienen extra aandacht omdat zij als regel intensieve hulp geven én mogelijk zelf ook gezondheidsbeperkingen kennen (De Klerk et al., 2015).

bron: Samen tegen eenzaamheid

Marjolijn Bruurs

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X