Een onverwachte ontmoeting

Mijn vader is altijd een trotse man geweest. Iemand die zijn eigen boontjes dopt en liever zelf de regie houdt dan hulp van anderen accepteert. Dus toen zijn wereld steeds kleiner werd en ik voorzichtig voorstelde om eens te kijken naar dagbesteding, had ik het antwoord al kunnen raden:
“Nee jongen, dat is niks voor mij.”

Hoe ik het ook bracht: voorzichtig, luchtig, soms bijna smekend, het antwoord bleef hetzelfde. Ik zag hem vereenzamen, ik maakte me zorgen. Maar hij liet zich niet overtuigen. En eerlijk gezegd, ik wist niet meer hoe ik het aan moest pakken zonder hem nog verder van me te vervreemden.

Via via kwam ik in contact met een cliëntondersteuner. Een vriendelijke vrouw die meteen begreep hoe de situatie in elkaar stak. “Laat mij het eens proberen,” zei ze.
Ik had er eerlijk gezegd weinig hoop op. Als ik het al niet voor elkaar kreeg…

Maar ze had geduld. Ze luisterde naar mijn vader, vroeg naar zijn interesses, zijn verleden. En langzaam maar zeker wist ze hem te raken. Ze stelde voor om gewoon eens te gaan kijken bij een zorgboerderij in de buurt. Geen verplichtingen, alleen even sfeer proeven.

En ja hoor, daar gebeurde iets.
Mijn vader vond het geweldig. Niet omdat hij nu naar dagbesteding ging, dat woord gebruikt hij nog steeds niet, maar omdat hij kon werken in de tuin. Omdat hij zijn oude hobby, het verzorgen van vogels, weer op mocht pakken in een prachtige grote volière.
Twee keer per week staat hij nu met plezier op om erheen te gaan.

En ik?
Ik ben ongelooflijk dankbaar. Die cliëntondersteuner was precies wat wij nodig hadden. Ze bracht niet alleen mijn vader in beweging, maar gaf ons beiden ook weer een beetje ademruimte.
Soms zit geluk echt in een onverwachte ontmoeting.

Harold