Een ochtend onder het dekbed

Vorige maand vroeg een collega aan mij wat ik zou doen als ik eens een hele vrije dag echt voor mijzelf cadeau kreeg. Nou, ik had daar direct een prachtig antwoord op klaar.

Dagje weg, of naar de stad om te winkelen en een terrasje te pakken. Misschien toch eindelijk eens dat boek lezen dat al maanden op mijn nachtkastje ligt. Of juist de klusjes aanpakken die ik vaak te lang laat liggen. Plannen genoeg in mijn hoofd..

Klonk allemaal heel ambitieus. De werkelijkheid? Ik kroop weer terug mijn bed in.

Mijn partner heeft een chronische aandoening en slaapt heel onrustig. Dat betekent dat ik al jaren met één oor open slaap. Vooral niet te veel draaien. Meteen wakker worden als hij roept. Luisteren of alles goed gaat. Even helpen met naar het toilet. Een kussen rechtleggen. Een glas water pakken.

Het hoort erbij, maar uitgerust wakker worden? Dat gebeurt niet zo vaak meer.

Laatst ging hij een dagje weg met een activiteit van de zorgorganisatie. Precies op een dag dat ik ook niet werk. Toen de voordeur achter hem dichtviel, heb ik mijzelf eerst nog een bakje koffie gemaakt, en terwijl ik zat te bedenken wat te doen nam ik mij laatste slok koffie en liep linea recta naar boven.

Ik trok de gordijnen een beetje dicht, kroop onder het dekbed en viel binnen no-time in slaap. Geen wekker, geen geroep, even hoefde ik helemaal niets. Toen ik wakker werd, had ik geen idee hoe laat het was. En eerlijk gezegd kon het me ook niets schelen. Ik bleef nog even liggen, ben uitgebreid in bad gaan liggen. Gewoon omdat het kon.

Voor sommige mensen klinkt dat misschien als een verspilde vrije ochtend, voor mij voelde het als een all-inclusive wellnessresort. En het mooiste? Ik heb er geen cent voor hoeven betalen!