Een jongeman met een hitteplan

De afgelopen weken betrapte ik mezelf regelmatig op mopperen. Op mijn kleinzoon nog wel.

Mijn man woont inmiddels bijna een jaar in het verpleeghuis en eerder was onze kleinzoon daar niet weg te slaan. Opa was zijn held. Maar de laatste maanden kwam hij steeds minder vaak langs. Een appje hier, een belletje daar naar mij, maar bezoekjes aan opa? Nauwelijks.

Ik vond er van alles van, teleurgesteld was ik vooral. En eerlijk is eerlijk: soms ook een beetje boos.

Vorige week, tijdens de hittegolf, zat ik weer bij mijn man op bezoek. Op zijn kamer was het haast niet uit te houden. De zonneschermen waren dicht, de gordijnen ook, maar de warmte bleef hangen. In de gezamenlijke huiskamer stond een kleine mobiele airco en daar was het gelukkig aangenaam. Alleen kan hij daar natuurlijk niet de hele dag zitten en met familie wordt niet op prijs gesteld.

Ik had zelfs al gekeken naar een ventilator voor op zijn kamer. Maar mijn man is nieuwsgierig naar alles wat beweegt. Ik zag het al voor me: handen tussen de draaiende bladen. Dat leek me geen goed plan.

Begin deze week nam ik hem mee naar buiten. We zaten samen in de tuin van het verpleeghuis, genietend van een kop thee en een klein zuchtje wind. Het was een van die momenten waarop je even vergeet hoe ingewikkeld alles soms is.

En toen zag ik ineens twee mensen aan komen lopen. Mijn kleinzoon met naast hem een jonge meid. Allebei met een lange doos onder hun arm. “Dag oma, dag opa!” Voordat ik iets kon zeggen, zette hij de dozen neer.

“Twee koeltorens,” zei hij trots. “Eentje voor opa en eentje voor zijn buurman op de gang. Die heeft het ook zo warm vertelde mama.” Daarna wees hij naar het meisje naast hem.  “En dit is mijn vriendin, we hebben nu drie maanden verkering.” Hij zei het met zo’n rood hoofd dat ik moeite had om niet in lachen uit te barsten.

Op dat moment viel bij mij het kwartje. Hij was niet minder om zijn opa gaan geven, hij was gewoon druk geweest met iets nieuws in zijn leven. Terwijl hij de koeltorens uitpakte en zijn vriendin gezellig met opa zat te praten, voelde ik mijn ergernis van de afgelopen maanden langzaam wegsmelten.

Soms vullen we zelf de lege plekken in met zorgen, teleurstelling of verdriet. En soms blijkt er een heel andere verklaring te zijn. Ik heb mezelf die middag één ding beloofd: Ik zal nooit meer te snel mopperen op die jongen. Al moet ik toegeven dat die twee koeltorens daarbij ook een handje hebben geholpen ;-)