Een hand op mijn arm

In het verpleeghuis van mijn moeder zit ik soms tussendoor op het terras buiten. Even mijn gedachten laten gaan en ademhalen. Er komt zoveel op je af en het zorgen maken wordt echt niet minder. Maar goed, ik zat dus even buiten toen ik een hand op mijn arm voelde.

De trillende smalle hand streelde me zachtjes. Ze zei: ‘het valt soms echt niet mee voor je en dat zie ik. Ik wil even tegen je zeggen dat je een hele goede dochter voor je moeder bent.’ Ik keek op en herkende de kleine vermoeide vrouw die dagelijks in een rolstoel buiten zat.

Het had haar veel moeite gekost om bij me in de buurt te komen en ze bleef in alle rust naast me zitten. Ze vertelde me dat ze al weken naar me keek en zag dat ik het moeilijk had. Ze moest en zou naar me toe om me te laten weten dat ik echt bijzonder was en dat ze iedereen zo’n dochter gunt.

Terwijl ik daar zat werd ik een beetje blij dat iemand zoveel moeite voor me deed. Dat oprechte menselijk contact maakte mijn dag een beetje mooier. In de weken daarna pakte ze met regelmaat mijn hand en vroeg: ‘Hoe gaat het vandaag? Een beetje beter of een beetje minder?’

En toen ik deze week aankwam bij het verpleeghuis zat ze niet buiten. Mijn ogen zochten haar, maar ik dacht dat het misschien te koud was. Totdat iemand tegen me zei: ‘Heb je het al gehoord? Mevrouw is vannacht overleden….’

Ik dacht direct terug aan al die kleine geluksmomentjes daar op dat terras. Twee vreemden die elkaar echt zien. Ook ik zal moeite voor haar doen. Ik zal haar zoon laten weten hoe bijzonder zijn moeder was, dat ze zo trots op hem was en dat ze mij zomaar wat geluk heeft gegeven.

Dag lieve mevrouw M.