Een bordje Nasi Goreng

Ik ben al jaren bevriend met hem. Een trotse man met Indische roots, die nu worstelt met dementie. Zijn vrouw draagt de zorg grotendeels alleen en ik zie hoe zwaar dat is. Ze houdt van hem, maar ik merk ook hoe vermoeiend het wordt: hij wil niets weten van vreemde hulp, en de dagbesteding waar hij twee dagdelen keer per week naartoe gaat, voelt voor hem meer als straf dan als steun. De mensen, de activiteiten, het sluit allemaal niet aan bij wie hij is en waar hij vandaan komt.

Ik dacht: misschien kan ik iets doen. Daarom neem ik hem nu één middag per week mee naar een clubhuis in de buurt. Daar organiseren ze koempoelans: bijeenkomsten met Indisch eten, muziek en veel herkenning. Zodra we binnenkomen zie ik hem ontspannen. De geur van nasi goreng, de klanken van oude liedjes, het brengt hem zichtbaar terug naar een wereld die vertrouwd voelt. Hij geniet, lacht, maakt praatjes. En als ik hem later naar huis breng, stapt er een veel rustigere man de deur binnen.

Zijn vrouw vertelt me altijd dat die middag voor haar goud waard is. Niet alleen omdat ze even tijd voor zichzelf heeft, maar ook omdat ze ziet hoe goed het hem doet. Voor mij is dat misschien nog wel het grootste geluk: dat ik kan bijdragen aan een stukje lucht in hun zware dagen.

Ik heb inmiddels gevraagd of ik bij zijn dagbesteding ook eens Indisch mag koken voor de groep. Wie weet kunnen we daar ook een beetje van die herkenning en ontspanning brengen. Soms zit geluk niet in grote oplossingen, maar in een middag samen, een bord eten dat herinneringen oproept, of muziek die een glimlach tovert.

Ik hoef geen schouderklopje (doe dit graag) maar zou mantelzorgers graag deze boodschap mee willen geven: durf anderen toe te laten. Soms kan een vriend iets betekenen wat groter is dan je zelf denkt.

Edgar