Doorgegeven geluk

Mijn man heeft het laatste jaar steeds meer moeite met opstaan. Zijn benen willen niet goed meer mee en uit een gewone stoel omhoogkomen lukte eigenlijk alleen nog met hulp. Een sta-op-stoel zou veel verlichting geven, voor hem maar ook voor mij. Alleen: zo’n stoel is duur en met ons kleine pensioen samen is dat niet iets wat je zomaar aanschaft.

Dus hielp ik hem. Elke keer weer stelde ik het uit. En eerlijk is eerlijk: mijn lichaam begon steeds harder te protesteren. Mijn rug, mijn schouders, het werd zwaarder dan ik wilde toegeven.

Tot de buren op een dag aanbelden

Hun moeder (schoonmoeder) ging verhuizen naar het verpleeghuis. Voor haar nieuwe kamer hadden ze een kleinere stoel gekocht. De sta-op-stoel die zij had, was ineens over.
Of wij er misschien iets aan hadden?

Sindsdien kan mijn man weer zelfstandig opstaan en verder met zijn rollator. En ik hoef niet meer te tillen. Dat alleen al voelt als zo’n opluchting. Geen papierwerk, geen aanvraag, geen kosten.  Gewoon mensen die iets doorgaven wat ze niet meer nodig hadden.

Voor hun heb ik een appeltaart gebakken en voor moeder een bloemetje laten bezorgen. Het was niet nodig maar dat deed mij dan weer goed. Want eerlijk is eerlijk het scheelt ons enorm veel.

Voor ons was dit een groot geluk, verstopt in iets heel praktisch. En dat wilde ik graag even doorgeven.

Hartelijke groet,
Magda