De wandelvriend

Mijn vader is 84. Zijn hond is 13.

Dat lijkt misschien niet bijzonder, maar samen vormen ze inmiddels een behoorlijk bejaard duo.

Vroeger maakten ze moeiteloos lange wandelingen. Weer of geen weer, die twee waren altijd op pad. Mijn vader met zijn wandelstok en Max vrolijk snuffelend een paar meter voor hem uit. Maar de laatste jaren gaat het allemaal wat moeizamer.

Mijn vader loopt minder ver en raakt sneller vermoeid. Max heeft artrose en neemt tegenwoordig ook liever de tijd. Soms lijkt het alsof ze onderweg samen bespreken welk bankje ze als volgende zullen uitproberen.

Als mantelzorger probeer ik veel op te vangen. Boodschappen, afspraken, administratie en natuurlijk ook de zorg voor Max als het nodig is. Met liefde hoor, maar sommige dagen kom ik simpelweg uren tekort.

Toen stond buurman Henk ineens voor de deur. “Als je wilt, neem ik Max af en toe wel mee”, zei hij. Henk is een paar jaar jonger dan mijn vader, kerngezond en iedere dag buiten te vinden. Wandelen is zijn hobby.

Sindsdien haalt hij een paar keer per week Max op. Je zou denken dat die hond dolblij is. Nou… meestal lijkt Max eerst te moeten nadenken of hij wel zin heeft. Maar zodra de riem omgaat, stapt hij toch vrolijk mee.

En mijn vader?

Die staat dan vaak voor het raam te kijken. Niet verdrietig of jaloers. Gewoon tevreden omdat hij ziet dat zijn maatje nog lekker naar buiten komt. En ik merk ondertussen hoeveel rust het geeft. Ik hoef niet meer te puzzelen hoe ik alles geregeld krijg. Ik weet dat Max zijn beweging krijgt en dat mijn vader zich daar geen zorgen over hoeft te maken.

Laatst kwam Henk terug van een wandeling “Volgens mij heeft Max vandaag drie keer langer stilgestaan dan ik” grapte hij. “Dat doet hij altijd, zei mijn vader. Hij is op leeftijd” Waarop Henk lachend antwoordde: “Dat weet ik, daarom kunnen we het zo goed met elkaar vinden”. Mijn vader moest daar hard om lachen.

Soms zit een gelukje gewoon een paar huizen verderop, heeft het wandelschoenen aan en neemt het uit zichzelf een oude hond mee voor een ommetje :-)

De Redactie van Mantelzorgelijk helpt mantelzorgers op elk mogelijk vlak. Wat kunnen we voor jou betekenen? Mail naar contact@mantelzorgelijk.nl

Comments (1)

  1. Ik werd ook met het probleem rondom het uitlaten van mijn hond geconfronteerd, door een plotselinge spierziekte. Na lang nadenken heb ik een kleine scootmobiel aangeschaft en mijn hond geleerd om in een mandje mee te rijden of grote stukken er naast te lopen. We genieten allebei van buiten zijn. Mij kost het geen moeite en mijn hond kan zijn energie kwijt. Misschien een idee voor anderen?

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top