De thuishulp, ze doet precies wat nodig is..

Ik ben enig kind. Mijn moeder woont nog zelfstandig, en ik zorg voor haar.
Naast mijn baan, eigen gezin en alles wat het leven verder nog van je vraagt.

Jarenlang had mijn moeder een vaste thuishulp. Ze wist precies hoe mijn moeder haar theedoek gevouwen wilde hebben en hoe de kopjes in de kast moesten staan (bij wijze van spreken). Maar het huis was altijd spik en span en ik wist: dat is geregeld. Tot we afscheid van haar moesten nemen, ze ging met pensioen.

Waar eerst werd gevraagd of we zelf geen oplossing hadden kwam er gelukkig wel vervanging voor terug. Een jonge dame, begin twintig. Vrolijk en een lieverd. Maar poetsen… dat is niet haar grootste passie, laten we het zo zeggen.

De eerste keer dat ik thuiskwam viel het me op, de badkamer niet zoals ik het gewend was.
Maar wat ik ook zag: mijn moeder zat te stralen. Ze hadden samen koffiegedronken, een blokje om gelopen. En, ik kon het bijna niet geloven, mijn moeder had haar middagmaaltijd al op toen ik uit mijn werk kwam.

“Wat is ze gezellig,” zei mijn moeder. “We hebben zulke fijne gesprekken.” En daar stond ik dan. Met gemengde gevoelens. Het huis minder schoon dan voorheen. Maar mijn moeder… minder eenzaam dan voorheen. Officieel mag dit niet, de hulp is er voor het huishouden. Niet voor extra aandacht, een wandeling of om samen te eten. Dat valt niet binnen de regels vanuit de gemeente.

Maar na zelf een paar keer aankloppen voor hulp en nul op het rekest te krijgen, ben ik moe van het vechten tegen regels. Dus hebben wij het anders opgelost. Zij doet wat ze van nature goed kan: er zijn voor mijn moeder. Ik doe op zaterdag de badkamer en de vloeren. En weet je? Het is een win-win.

Ik zit rustiger op mijn werk in de ochtend en hoef niet meer in mijn pauze te bellen of alles goed gaat. Ik weet dat mijn moeder niet alleen is, dat er gezorgd en gelachen wordt in huis. Ja, ik poets nu zelf meer maar ik draag minder zorgen in mijn hoofd. Misschien is dit niet hoe het op papier bedacht is maar soms zit ondersteuning niet in een brandschoon aanrecht, maar in een luisterend oor.