De baliemedewerkster

Ik ging naar het gesprek voor de verlenging van begeleidend vervoer naar het speciaal onderwijs voor mijn dochter. Van tevoren was ik al voorbereid door anderen: het zou lastig worden dit jaar want de regels worden aangepast. Kosten van de jeugdzorg die de pan uit rijzen. Dus, zo werd mij verteld, verwacht er niet te veel van.

Ik zat daar (veel te vroeg ook nog) met een knoop in mijn maag.

Achter de balie zat een vrouw die naar me toe kwam of ik zin had in een bekertje koffie. Voor ik er erg in had vertelde ik haar in het kort waarom ik er was en dat ik wat zenuwachtig was. Ze liet me gewoon praten, zonder te onderbreken en zonder oordeel. Ze stelde me echt gerust op dat moment.

En ergens zei ze ineens: “Ik ben zelf ook mantelzorger.”
Voor haar vader. Een andere situatie dan de mijne, maar de zorg, de zorgen en het zoeken naar ruimte… die herkenden we allebei.

Het gesprek waarvoor ik kwam viel me minder zwaar, en ik moet de beslissing nog afwachten. Maar dankzij de baliemedewerkster voelde het lichter, ik voelde me gezien. Het lost niet alles op, maar zij maakte mijn dag beter.