De 24 uurs economie op gezinsniveau #overbelasting #mantelzorgers

Ik kreeg laatst de vraag waarom werkende mantelzorgers overbelast zijn.
Nu kan ik alleen maar spreken over mijn eigen situatie, lang geleden en ik denk dat ik het wel kan uitleggen.

Je staat ’s morgens op, verzorgt de kinderen zo goed en kwaad als het kan, probeert de ruzies te temperen, fietst ze naar school, sjeest naar het station en neemt de trein naar je werk.
Daar begint je dag voor je werkgever. So far so good.
Totdat er voor, tijdens of na je werk een kink in de kabel komt omdat bijvoorbeeld één van je kinderen de leerkracht een trap van jewelste heeft gegeven of in de gang een verhitte discussie aan is gegaan met de plaatsvervangend directeur.

Dan moet je je werkgever uitleggen dat dit een noodsituatie is, dat je per direct weg moet. En ook al is er begrip vanuit de werkgever, je krijgt het gedoe er weer gratis bij.
Het onnoemlijk vaak uitleggen dat de thuissituatie anders is, dat je kinderen extra zorg nodig hebben, waarom nou specifiek dít weer een spoedgeval is.

Dan kom je thuis, haalt de kinderen van school, gaat het gesprek nog maar weer eens aan wetende dat je er ergens tussenin staat te koekeloeren als een onervaren scheidsrechter en geen van beiden ongelijk of gelijk wilt geven. Begrip van je kind, onbegrip van de leerkracht. Je praat er thuis nog even over en gaat over tot de orde van de dag: koken, wassen strijken en ga zo maar door.

Voordat je met je benen op de bank kunt ploffen heb je het helemaal gehad. Ben je oververmoeid vanwege al het gedoe en al die bochten waarin je je dagelijks moet manoeuvreren. Je aandacht bij het journaal van 20.00 uur is een dramatische opgave.
En het ergste is: de dag erna zal weer precies zo zijn. Je moet er bijvoorbeeld niet aan denken dat boven op al dat gedoe één van de kinderen te maken krijgt met bijvoorbeeld zoiets simpels als een lekke fietsband.
Hopeloos. Ellendig. Al dat gedoe terwijl je gewoon wilt dat het allemaal van een leien dakkie zou kunnen gaan.