Aletta blogt over haar zorgintensieve kinderen: Trots

Ken je dat gevoel dat je zo trots bent dat je wel uit je vel kunt klappen? Dat je eigenlijk op de kerktoren wil gaan staan en roepen: “Moet je nou eens kijken. Wat kan niet?!!”
Mijn oudste dochter van 22 heeft een ietwat lastige start gemaakt. Het ging allemaal niet van een leien dakje.
Toen zij in groep 5 zat en ik al twee jaar lang aan de bel had getrokken, waren de geleerden het er eindelijk over eens dat ze naar speciaal onderwijs moest.
Van de basisschool ging ze uiteindelijk naar het praktijkonderwijs en toen ze 18 was en school ging verlaten was zij één van de twee die een baan kregen.
Dat was al een momentje van: ‘kijk haar eens!’.
Na veel gedoe kreeg ze uiteindelijk een plekje bij beschermd wonen. Althans, daar moest het voor doorgaan. Het was in de praktijk begeleid wonen en wat de reden is dat het zo werd benoemd is mij tot op heden nog de vraag.
De hulpverlening, tja… de hulpverlening. Ik zal er geen woord over vuil maken. Het was om te janken maar ik kon mijn dochter toen nog niet zover krijgen dat ze terug ging naar het loket om te vragen om een andere begeleider.
Na twee jaar durfde ze de stap te nemen, ging helemaal zelfstandig wonen. Althans, met een nieuwe begeleider waar wij duvels goede ervaringen mee hadden. En vanaf die tijd ging alles in sneltreinvaart.
En nu? Ze heeft afgelopen jaar haar MBO-1 diploma gehaald en zit nu op school om haar MBO-2 te halen. Ze heeft autorijles. Ze heeft een vast contract bij een nieuwe werkgever.
Het allermooiste was het bericht van haar begeleider: “Madelon, je hebt helemaal geen 6 uur begeleiding nodig in de week. Sterker nog: je kunt het helemaal zelf!”
De begeleiding is gestopt.
Het zelfstandig leren leven, je eigen broek ophouden en al het andere valt en staat met de juiste begeleiding. Had ze nog bij die andere organisatie gezeten dan hadden zij nog steeds bepaald wát ze ging kopen, wát ze ging eten en had ze wekelijks een begeleider over de vloer gehad waarvan mijn dochter niet wist wat ze er eigenlijk mee moest.
Ondanks dat het ook mij bakken met energie en tijd heeft gekost, ben ik ontzettend blij en trots dat zij in dat jaar zulke grote stappen heeft weten te maken.
Het is een hele (mantel)zorg minder.