Ademhalen op de woensdagavond

Ik ben alleenstaande moeder van twee kinderen. Mijn dochter is 17 en heeft een verstandelijke beperking. Mijn zoontje is 6. Overdag gaat ze naar een zorgboerderij voor jongeren met een beperking. Daar heeft ze haar vaste ritme en dat doet haar goed. Maar thuis is het soms zoeken.

Nu ze ouder wordt, verandert er veel. Haar emoties zijn sterker, haar gedrag kan onvoorspelbaar zijn en overgangen blijven lastig. Ze vraagt veel nabijheid en duidelijkheid. Dat is logisch, maar het betekent ook dat ik eigenlijk altijd “aan” sta. Vooral de avonden zijn pittig. Mijn zoontje wil aandacht, mijn dochter heeft structuur nodig en ik probeer alles in goede banen te leiden.

Tot er iets onverwachts gebeurde. Een vrouw van verderop uit de straat, sprak me aan. Ze had mijn dochter eens zien tafeltennissen tijdens een buurtactiviteit en vroeg heel gewoon: “Zou ze het misschien leuk vinden om eens met mij mee te gaan op woensdagavond?”

Ik vond het spannend. Zou het lukken? Zou ze zich prettig voelen? Maar we besloten het te proberen. En nu gaat ze elke woensdag mee.

Ze speelt bij een tafeltennisvereniging in een team voor mensen met een beperking. Ze hoort erbij. Ze leert omgaan met winnen en verliezen, wachten op haar beurt, samenwerken. Maar bovenal zie ik haar genieten. Ze komt thuis met rode wangen en verhalen.

En ik? Ik heb op woensdagavond even ruimte. Even alleen met mijn zoontje, met hem een spelletje doen. Of even gewoon met een kop thee op de bank zonder dat ik tussendoor tien keer op hoef te staan. Het lijkt misschien iets kleins, één avond in de week. Maar het maakt mij zo opgelucht en blij, het besef alleen al dat ik het niet helemaal alleen hoef te doen.

Wat begon met een simpele vraag van een buurvrouw, is nu ons vaste lichtpuntje in de week.

Ik wilde dit delen, omdat steun soms dichterbij is dan je denkt. En omdat ik heb geleerd dat “ja” zeggen tegen hulp, hoe spannend ook, iets heel moois kan brengen.

Liefs, Laura