Het is nu bijna anderhalf jaar geleden dat mijn vrouw verhuisde naar het verpleeghuis. Elke dag fiets ik naar haar toe, ook als ik zelf niet zo lekker in mijn vel zit. Ik wil erbij zijn, haar hand vasthouden en haar vertellen over de kleinkinderen die in het buitenland wonen. Maar de laatste maanden valt me zwaarder dan ik wil toegeven.

Sommige dagen herkent ze mij nauwelijks, andere dagen is ze erg onrustig en wil ze telkens opstaan.  Dan blijf ik langer, probeer ik haar te kalmeren. Maar dan kom ik pas tegen etenstijd thuis. Moe en leeg en met dat knagende schuldgevoel dat ik het eigenlijk niet meer alleen trek.

Gelukkig zag de EVV’er het ook. Enige tijd terug nam ze me apart en zei me dat ik het ook even los mocht laten. Ze zouden iets regelen. En dat is ook echt zo opgepakt, er komt nu twee keer per week een vrijwilliger bij mijn vrouw. De eerste keer was ik er nog bij om kennis te maken met elkaar. En ik was natuurlijk ook wel nieuwsgierig hoe het voor mijn vrouw zou voelen.

Ik had, als ik gewild had, al met een half uurtje weer weg kunnen gaan want mijn vrouw was helemaal op haar gemak. Luisterde aandachtig, sprak mee op haar manier en lachte zelfs af en toe. Ik was zo opgelucht. En het gaat nog steeds heel goed, met af en toe een minder goede dag maar dat neem ik dan maar voor lief.

Ik mis mijn vrouw nog steeds verschrikkelijk, elke dag. Maar ik merk dat die twee middagen per week niet alleen haar goed doen, ze doen mij ook goed. De vrijwilliger neemt een stukje zorg over en geeft daarmee ons beiden iets moois. Mijn vrouw krijgt nieuwe prikkels en aandacht, en ik krijg weer een beetje ruimte om op te laden.

Gerald