Zorgen voor je partner: ‘Is het doek nu definitief gevallen?’

Na mijn teleurgestelde reactie op jouw boze klaagzang over wat jou dan nog meer is afgenomen (het vaste Kerstmenu), hangt er nu stilzwijgen tussen ons in.

Ruzie is niks, maar stilzwijgen is ook erg.

Ik was ontdaan over jouw voortdurende ontevredenheid, werd er stiller van.

Gisteren hadden we een 60 jarige bruiloft van mijn “pleegouders”, en de bruidegom werd ook nog eens 88 jaar.

Wat een feestelijke dag had moeten zijn, had die voor ons een rouwrandje.

Een rouwrandje over een vastgelopen relatie.

Natuurlijk hoop ik dat mijn “ouders” en de andere gasten niets hebben gemerkt, wat ook wel gelukt is, denk ik, want ik kreeg geen vragen over wat er was, of er iets was.

Na het feest gaan we nog een rondje wandelen daar.

Jij loopt zoals zo vaak een eind achter mij, ons tempo is té verschillend.

Het kan me niet schelen.

’s Avonds thuis wil ik toch weer mijn beste beentje voor zetten, want wat heb je aan al die narigheid.

De lucht lijkt wat te klaren.

Lijkt, want je gaat in de loop van de avond kleding en toiletartikelen naar beneden halen.

Als ik vraag wat je gaat doen, zeg je dat je op de bank gaat slapen, zodat ik geen last van je heb.

Op de één of andere manier werken we elkaar gewoon tegen.

Als jij zover bent om een ruzie bij te leggen, ben ik niet zover, en andersom.

Ik probeer je uit te leggen dat je niets oplost met ook nog eens fysieke afstand te creëren, maar ik kan net zo goed tegen de lantaarnpaal praten.

Je blijft zeggen wat je zei, als een vastgelopen naald op een grammofoonplaat, en je houdt vast aan je plan om de nacht alleen door te brengen op de bank.

Ik zeg dat er op deze manier geen toekomst is meer voor onze relatie en dat ik beter eigen woonruimte kan gaan zoeken.

Dat moet dan maar, zeg je berustend.

Zou dit dan echt het einde zijn?

Ik kan het niet geloven, wil het niet geloven.

Wat is er overgebleven van onze liefde voor elkaar?

Ik denk aan de woorden van je zus, tijdens onze eerste ontmoeting.

Ze vond dat je door mij zo veranderd was.

“Hoezo dan?” vroeg ik.

“Vroeger was hij echt moeilijk, hoor, snel boos ook”, zei ze.

Zo kende ik je niet.

Ik denk aan de woorden van je schoonzus tegen mij: “Pas maar op, want alles wat je zegt wordt tegen je gebruikt!”

Zou je hersenletsel die ruwe bolster weer aan het licht hebben gebracht?

Het lijkt erop.

Inlevingsvermogen richting mij, aanpassingsvermogen om mij te ontzien: het lijkt weg te zijn, of is er nooit echt geweest.

Het leek ook te mooi om waar te kunnen zijn: een man die mij op een voetstuk plaatste, voor wie niets teveel was, die mij aanbad.

Heb je die toeren alleen maar uitgehaald om mij te “krijgen” en ben ik nu “oud vuil” voor je?

Mijn dochter heeft gelijk: ik ben te naïef (geweest).

En nu?

Wordt vervolgd…