Zorgen voor je partner: ‘De man toen, de man nu’

Ja, dat er veel verandert als je NAH krijgt, spreekt voor zich.
Vroeger was het leven voor jou duidelijk en overzichtelijk, en je leefde volgens jouw eigen mannelijke normen en waarden.

Je was volgens jou een echte man als je de kost verdiende, als je je mannetje stond in conflicten, als je met regen zonder capuchon, muts of pet op liep, en zeker weten zonder paraplu.

Je was een echte man als je kapotte handen had van het harde werken, van de kou waar je handen aan blootgesteld werden.

Je was een echte man als je rookte.

Een echte man droeg geen sloffen of pantoffels in huis.

Je werkte ook in een mannenwereld, met allemaal mannen met ongeveer dezelfde mentaliteit, met eenzelfde achtergrond.

Deze normen en waarden kon je allemaal in stand houden, totdat je mij leerde kennen.

Iedereen die ons kent, weet dat onze werelden verschillen als dag en nacht, maar dat leek overbrugbaar; wilde jij ook overbruggen.

Wat heb je aan veel zaken moeten wennen.

Het idee dat je nu niet meer de kost verdient, door je NAH.

Dat conflicten nu met jou aan de haal gaan, in plaats van dat je ze kunt beheersen.

Dat je jezelf best mag beschermen tegen de regen, want andere mannen die je leerde kennen door mij, deden dat immers ook, tot jouw verbazing, en dat waren toch wel echte mannen volgens jou.

Dat ik je zover kreeg dat je je handen in ging smeren met handcrème, omdat ik die ruwe handen op mijn lijf niet zo fijn vond.

Je griezelde van jezelf, je vond jezelf maar een watje.

Ik was en ben een echte anti-roker (geworden), en je vrouw was overleden aan longkanker, dus je was wel gemotiveerd om ermee te stoppen.

Uiteindelijk heeft het nog een half jaar geduurd, voor je echt je laatste sigaret rookte, maar tot op de dag van vandaag houd je het vol, zonder, al heb je weleens na een ruzie tussen ons een sigaretje opgestoken, wat je daarna ook gelijk eerlijk opbiechtte.

Je mist het roken nog steeds, soms ga je expres”snuiven” bij een roker.

Sloffen of pantoffels dragen in huis?

Nooit van je levensdagen!

Je (overleden) vrouw had er vaak genoeg om gesmeekt, maar je weigerde om haar tegemoet te komen door je (vuile) schoenen uit te trekken, want je liep zo vaak in- en uit, dat het volgens jou geen doen was.

Dat vele in- en uitlopen was echt niet elke dag, en wat dan nog?

Moet je je vrouw dan extra werk bezorgen doordat jij te beroerd bent om je schoenen uit te trekken?

Van die kant had je het nog nooit bekeken.

Afgelopen week kwam er nog een verandering bij: een bezoek aan de pedicure!

Sinds je hersenletsel kreeg je het niet meer voor elkaar om je eigen teennagels goed te knippen.

Je probeerde het een keer zelf, en tot mijn schrik knipte je zowat je hele nagels eraf!

Dat was geen goed idee, om het jou zonder toezicht te laten doen.

Een volgende keer heb ik je ermee geholpen, maar gevoelsmatig ging mij dat toch wat te ver.

De nagels van je handen helpen knippen, vind ik nog iets anders, en kan je ook redelijk zelf.

Na mijn geruststelling, dat er echt meer mannen naar een pedicure gaan (is iets anders dan een manicure), ging je overstag, bibberend en gruwend.

Uiteindelijk viel het je nog wel mee, achteraf, maar je had wel het idee dat het iets eenmaligs was, en je was verbijsterd toen ik zei dat dit voortaan thuishoorde in je leven, net zoals de kapper.

Nagels groeien immers ook.