Zorgen voor je moeder: 'Overgang en Regelen'

Op het ogenblik dat we de diagnose van mijn moeder kregen, dementie onder de kapstok Alzheimer was ik in eerste instantie opgelucht. Opgelucht over het feit dat we ons konden informeren over de ziekte en van hieruit ook konden handelen en leren ermee om te gaan. Dat leren ermee om te gaan ging in mijn geval niet zonder slag of stoot.

Mama en ik wonen ongeveer 200 km bij elkaar vandaan. Ze kwam een week bij me logeren en iedere dag ondernamen we iets. Altijd dezelfde dingen in de buurt, om haar niet te veel indrukken te geven en haar herkinningspunten te geven. Nee, dat had ik nergens gelezen, dat leek me gewoon beter. Als je hoofd je al in de steek laat, zoals zij dat noemt, dan leek het me beter om niet te veel nieuwe dingen eraan toe te voegen. Ze was overigens ervoor niet vaak bij me geweest, dit kwam pas na mijn scheiding. In het begin als we in het centrum waren zei ze wel dat ze het allemaal herkende. Zo vertelde ze dat ze hier geregeld was geweest met papa en later met haar vrienden Lonneke en Lex. Ik wist zeker dat het niet zo was, maar ze hield vol. Ik besloot maar mee te praten, want in haar geval kon ik dit niet winnen. Voor haar was er overigens niets te “winnen”, het was en is haar belevingswereld. We kwamen later in een kledingwinkel en ook die kende ze. Er kwam een meisje naar ons toe om te helpen en meteen zei mama: ‘Wat is het hier mooi!’ Het meisje bedankte mijn moeder en vertelde dat de winkel sinds 2 maanden open was waarop mama zei: ‘Ja dat weet ik nog wel, want ik was bij de opening!’ Het meisje keek mij verbaasd aan. Ik stond achter mama, knipoogde naar het meisje en stak mijn duim omhoog. Ze speelde meteen mee en zei: ‘Mevrouw het was zo druk toen. Sorry, maar ik kan het me niet herinneren.’ Mama liep door en zei nog vrij luid: ‘Nou, dan zeggen ze dat ik Alzheimer heb!’ Hierop schoten zowel het meisje als ik kort in de lach, terwijl mama al bezig was een nieuw truitje uit te zoeken. Ze moest steeds truitjes kopen, want dat had ze nodig op haar manier. Ook als ik kleding kocht, dan kocht zij hetzelfde voor haar, want dat vond zij dan ook leuk. Dat had ik na 2 aankopen door, dus ik kocht niets meer waar zij bij was.

Wat ik schreef, ik woon niet om de hoek bij haar. Toch begon ik op afstand dingen te regelen, dus qua telefoon en email. Zo had ik contact met haar zorgcoach en ook met de Thuiszorg, die kwam om haar te helpen bij haar medicatie. Als er persoonlijke gesprekken waren dan deed ik mijn best om erbij te zijn. Dat ging niet altijd door mijn werk. Mijn broer woont echter in de buurt en mijn schoonzus haalde ons veel uit handen. De administratie van mama is direct naar mijn broer gegaan. Toch bleek later dat ze niet meer goed at. We hadden onze twijfels al, maar ze zei dat ze het wel deed. Tot die ene keer toen ze door mand viel. Mijn man en ik waren bij haar en hadden gekookt. Er was wat over gebleven en ik zette het in de koelkast. Een maand later was het kerst. Het rook een beetje vreemd, maar de vuilniszak was schoon, de koelkast zag er keurig uit (er was niets over de datum) en ook de kattenbak was schoon. Ik ging zoeken. In het keukenkastje vond ik de boosdoener. Daar stond de pan met het restje eten van de vorige maand! Later die dag zag ik iemand van de Thuiszorg en lichtte haar in. Ook vroeg ik of ze af en toe even in de koelkast kon kijken. Net na de jaarwissseling belde ze, mijn moeder was compleet uit haar doen en erg duizelig. Ze had in de koelkast gekeken en had gezien dat mama amper nog at. Ik kreeg mama aan de lijn en vroeg of koken te moeilijk was. Ze zei eerlijk dat ze het niet meer kon en nog dezelfde dag heb ik telefonisch de maaltijdservice voor haar in orde gemaakt. Nu ze toch het fornuis niet meer hoefde te gebruiken heeft mijn broer de gaskraan naar het fornuis ook direct afgesloten.

Voorzichtig begonnen we ook over een verzorgingstehuis, leek het haar niet beter? Nee dat wilde ze absoluut niet! Dagopvang dan? In de verste verte ook dat wilde ze niet! Dus ik regelde een vrijwilligster, via een zorginstelling bij haar in buurt, die 1x per week naar haar toe zou gaan. Dat beviel haar prima en er was ook een klik. Ze deden leuke dingen en mama vertelde ook wekelijks wat ze had gedaan. Helaas hield het op, want de vrijwilligster kon het niet meer met haar werk combineren. Mama vond het goed, maar jammer. Ze wilde erna eerst niet een andere vrijwilligster, dus ik liet het dan ook maar.

Bij de controle later, bij de geriater, liet ze ook zien dat alles nog wel goed ging. Ze was blij met de maaltijdservice en deed verder alles zelf nog in huis. Goed, ze was vroeger ook altijd aan het poetsen en dit deed ze nog. Het ging allemaal goed. Toch was het qua gewicht niet goed, ze was te veel afgevallen. Daarop werd besloten om Thuiszorg vaker te laten komen en er ook op de eetmomenten te zijn. Ik wil het Thuiszorg niet eens kwalijk nemen. Onze regering kort zo gigantisch op de zorg, dus de dames en heren van Thuiszorg doen wat ze kunnen. Ook wil de regering de ouderen zo lang mogelijk zelfstandig houden. Deze twee dingen liepen bij mijn moeder dan ook verkeerd. De maaltijden van de maaltijdservice, die door vrijwilligers werd gebracht, waren er tegen twaalf uur. Thuiszorg kon echter niet eerder bij haar zijn dan twee uur. Wat voor mijn moeder had moeten gaan ging dus niet goed. Ze heeft ruim anderhalf jaar na de diagnose zelfstandig kunnen wonen. Sinds kort is ze opgenomen in een verzorgingstehuis. Nadat ze een delier (acute vorm van vergeetachtigheid) kreeg zag ze in dat ze niet langer zelfstandig kon wonen. Ze kreeg een spoed van haar huisarts. Het geluk hierin is dat mijn moeder in een kleine plaats woont en ze dezelfde avond opgenomen kon worden. Ja, dat is echt een geluk te noemen, want voor velen in soortgelijke situatie zal dat niet het geval zijn.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top