Zorgen met de handen op de rug? Ik voel me in de steek gelaten!

De afgelopen tijd heb ik het gevoel dat mijn leven een voortdurende balanceer act is geworden. Mijn moeder heeft steeds meer zorg nodig, en ik doe mijn best om er voor haar te zijn. Naast mijn mantelzorgtaken werk ik parttime, maar eerlijk gezegd voelt het alsof ik twee banen heb. En dan hoor ik nu ook nog van de zorgorganisatie dat ze “anders” gaan werken: ze noemen het zorgen met de handen op de rug.

Eerlijk? Toen ik die woorden hoorde, voelde het alsof er een emmer koud water over me heen werd gegooid. Mijn eerste gedachte: ik moet nu nog meer zelf gaan doen. Hoe moet ik dat in vredesnaam combineren met mijn werk en de zorg die ik al geef? Het voelt zo oneerlijk. Zij, die betaald worden uit overheidsgeld om zorg te leveren, en nu gaan ze mij vertellen hoe ik het moet doen? En ondertussen kijken ze toe hoe ik hun taken overneem?

Mantelzorg is niet gratis

Wat me het meeste frustreert, is dat er voor mij geen enkele compensatie tegenover staat. Ik geef al zoveel van mijn tijd, energie, en offer zelfs mijn nachtrust met regelmaat op. Als ik nog meer moet gaan doen, dan krijg ik serieus problemen op mijn werk. Nog minder werken gaat gewoon niet, niet voor mijn werkgever en ik kan dat inkomen gewoon niet missen. Want laten we eerlijk zijn: mantelzorg is niet gratis zorgen, je maakt zelf ook meer extra kosten.

Waar ligt de grens?

Ik begrijp dat zorgorganisaties anders moeten werken vanwege bezuinigingen of personeelstekort. Maar het voelt alsof die verantwoordelijkheid volledig wordt doorgeschoven naar mensen zoals ik, de mantelzorgers. Waar ligt de grens? Hoeveel kan ik nog verdragen voordat ik zelf omval? Het gaat hier niet alleen om de fysieke zorg voor mijn moeder, maar ook om alles eromheen: afspraken maken, papieren invullen noem het maar op.

Wie zorgt er voor de mantelzorger?!

Wat ik zou willen, is dat er meer erkenning komt voor wat mantelzorgers doen. We zijn geen onzichtbare assistenten van de zorgorganisaties. Als er van mij verwacht wordt dat ik nog meer taken overneem, dan zou ik daar toch ook iets voor terug moeten krijgen? Financiële compensatie, een vorm van verlofregeling, of op zijn minst extra ondersteuning. Want als ik straks omval, wie zorgt er dan voor mijn moeder?

Ik voel me nu vooral machteloos en boos. Boos omdat het voelt alsof ik geen keuze heb. Machteloos omdat ik mijn moeder natuurlijk niet in de steek wil laten. Maar wie zorgt er voor mij? Wie staat achter mij, terwijl ik achter haar sta?

Ik hoop dat dit “zorgen met de handen op de rug” niet betekent dat ze straks hun handen helemaal aftrekken van ons. Want als dat gebeurt, weet ik eerlijk gezegd niet hoe ik het nog volhoud.