Zondagse gelukje – Een warm gebaar

Na jarenlang mantelzorger te zijn geweest voor mijn vader, is mijn sociale kring behoorlijk klein geworden. Dat is een beetje de keerzijde van de mantelzorg: je wereld wordt langzaam kleiner. De dagen draaien om zorgen, regelen en volhouden. Dat doe je uit liefde, maar het vraagt veel.

De afgelopen weken lag ik zelf geveld door de griep. Niks dramatisch, maar wel genoeg om even goed uitgeschakeld te zijn. Ik had me ziekgemeld bij mijn werkgever om thuis uit te zieken: onder de dekens, thee, beetje televisie, veel meer zat er niet in en dan kan je je ineens alleen voelen.

Sinds kort hebben we op het werk een nieuw collegaatje. Een vriendelijke, jonge vrouw die hier haar leven wil opbouwen. We werken niet direct samen, maar af en toe help ik op haar werkplek. We communiceren meestal in het Engels, maar ze wil graag Nederlands leren. Dus oefenen we tijdens het werk wat woordjes en zinnetjes. Dat zorgt voor heel wat lachmomenten, want soms komt er iets heel grappigs uit.

En nu komt mijn gelukje. Terwijl ik ziek thuis lag, kreeg ik een berichtje van haar. Ze vroeg hoe het met me ging en bood aan om een maaltijd voor me te brengen. Dat zou voor haar een rit van een uur betekenen! Natuurlijk heb ik dat niet aangenomen, dat leek me wat te veel gevraagd, maar wat een ontzettend lief gebaar.

Dat raakte me echt. Zoiets verwacht je niet van iemand die je nog maar kort kent. Het deed me opnieuw beseffen dat er, zelfs als je kring kleiner is geworden, nog altijd weer mensen op je pad komen die het beste met je voorhebben.

Ik ben al een gelukkig mens met de mensen die me trouw zijn gebleven, maar zo’n collega… die is toch ook goud waard.

**Soms zit geluk gewoon in een onverwachte boodschap op je telefoon**