Zomer-geniet-momenten

Vorige week ben ik met onze neef op stap geweest, hij reed in zijn elektrische rolstoel en ik op mijn fiets naar het fijne Paviljoen DT Twins Aan de Waal in Tiel.
Na enig gepuzzel met de stoelen zaten wij prima. Met vriendelijke mensen om ons heen die er totaal niet van op leken te kijken hoe anders Bas er – lichamelijk en verstandelijk – uitziet en hoe hij door mij met eten en drinken moest worden geholpen.
Wij waaiden goed uit, hadden totaal geen last van de hitte, en genoten van onze heerlijke broodjes en frisdrank.
Niet alleen de voetveerpont zagen we vlakbij telkens op en neer varen, we spotten ook ontelbare prachtige grote vrachtboten.
Tot slot gingen we nog naar het leuke kersenverkooppunt twintig meter verderop. Zonder échte Betuwse kersen in huis komen deze neef en ik de zomer niet door.

In ieder geval gunde ik op dezelfde dag ook mijn man, die de laatste maanden tien à vijftien uur per week zorgtaken voor zijn neef verricht, opnieuw een rustige middag voor de televisie. Nou ja, echt rustig was het niet, begreep ik later, want hij had naar een ongelooflijk spannende tenniswedstrijd op het Wimbledongras zitten kijken. Wel weet ik dat hij hier als (oud) sport- en tennisleraar enorm van kan genieten.
En ik? Ik ben na thuiskomst moe, maar met een voldaan gevoel in mijn relaxstoel geploft.

P.S.
Daags nadat ik dit verhaal geschreven had, werd mijn man door de behandelend specialist van het Radboud UMC gebeld dat er met spoed een MRI van de rechterkant hoofd-hals van onze neef moest worden gemaakt en dat hoogstwaarschijnlijk ook een vervolgoperatie wordt ingepland. Details laat ik verder graag achterwege.

Mijn man zei: “Hola”, dit ga ik wel eerst met mijn neef overleggen.” Met toestemming van hem kon de MRI zelfs de ochtend erop al plaatsvinden.
Wij besloten dat ik onze neef zou begeleiden. Ter plekke bleek al snel dat ik hem en het personeel op de afdeling radiologie ‘moest’ assisteren. Qua communicatie en handigheid was ik een nuttige oud-wijkverpleegkundige, geloof ik. Dus een goede keuze zeiden mijn man en ik tegen elkaar toen ik zesenhalf uur later thuiskwam.

Gelukkig maar dat onze neef en ik (nu mét de taxichauffeur erbij) op de terugreis nog een niet mis te rijden zomer-geniet-moment beleefden.
In Nijmegen stonden wij drie keer in de file, wel heel gezellig, omdat we onwijs genoten van heel veel Vierdaagse-wandelaars die zwaaiend de rolstoltaxi passeerden. Leuk!