Zijn verjaardag als verrassing

Van mijn eega kreeg ik het verzoek om “Ouwe Leidse” mee te nemen.

Ik ben geen echte kaaskenner of fijnproever, maar hij is dat wel.

Van oude kaas heb ik wel gehoord, maar “Leidse”?

Ik heb dat nooit ergens op een verpakking zien staan, maar ik ga proberen deze kaas voor hem te scoren.

Al jaren kom ik bij dezelfde supermarkt, waar ik ook al jaren dezelfde medewerkers zie, en sommigen kennen mijn “verhaal”.

Aan een “oude bekende” vraag ik of zij een beetje verstand heeft van kaas; ik vertel wat ik zoek, en voor wie het is.

Nou, inderdaad, dat heeft ze wel een beetje, maar ze checkt mijn vraag ook nog even bij een collega, en ze zijn het er samen over eens dat “Ouwe Leidse”, gewoon oude komijnekaas is.

Oh, ja, dat zegt mij dan ook genoeg.

Die kaas is er, dus mijn eega kan tevreden zijn.

Toen hij erom vroeg, zei ik wel dat oude kaas “brokkelig” is, en dat hij zich dan ook makkelijker kan verslikken, maar ik merkte al meteen dat hij daar niet van onder de indruk was.

Hij heeft die morgen ook nog een epileptische aanval gehad, “uitgelokt” door een misverstand rond het eten, tussen een medewerker en mijn eega; de medewerker geeft mij daar uitleg over, en dat is fijn.

Mijn eega is helemaal blij met zijn “Ouwe Leidse”, en dat gaat met het avondeten op zijn brood.

Ik vertrek wat eerder weer terug richting huis vanwege de gladheid, maar daar heeft hij alle begrip voor.

De week erna is zijn verjaardag. Ik heb verteld dat ik dan taarten laat bezorgen en vraag hem of hij nog cadeau wensen heeft, maar hij zegt dat het genoeg is als ik er dan zal zijn.

In de dagen daarna kaart ik zijn verjaardag nog een paar keer aan, maar hij reageert er elke keer verbaasd op, alsof hij het voor het eerst hoort.

Zijn korte termijngeheugen is toch wel erg verslechterd.

Fysiek gezien is hij juist weer iets opgeknapt.

Op zijn verjaardag is dat heuglijke feit opnieuw een verrassing voor hem, terwijl ik het de avond ervoor nog tegen hem had gezegd, dat hij “morgen” jarig zou zijn.

Er zijn wat kleine cadeautjes die hij gekregen heeft van “de afdeling”, en dat bekijken we samen.

Ook zijn er nog wat kaarten voor hem.

Hij heeft eigenlijk zowel voor de kaarten, als voor de cadeautjes weinig echte aandacht.

Wel vraagt hij mij opeens naar “oud collega’s”, en of die nog leven.

Hij noemt een paar namen, en sommigen kan ik opzoeken via de Social Media.

Eentje is overleden, al anderhalf jaar terug, maar diegene was ook veel ouder dan mijn eega, zeg ik tegen hem, en het is nu eenmaal zo dat hoe ouder je zelf wordt, des te meer kans dat mensen je gaan ontvallen.

Hij is erg onder de indruk van het feit dat die oud collega is overleden, maar ook van diens leeftijd.

Toen dat was gebeurd heb ik het mijn eega wel verteld, maar ja, zijn geheugen….

Na het eten zit hij te knikkebollen. We kijken nog even samen naar een tv programma, en dan ga ik weer op huis aan.

Ik zie dat hij zijn stoel wil draaien om mij uit te zwaaien en dat wacht ik even af voordat ik echt vertrek.

Als ik de gang oploop, hoor ik hem nog iets zeggen, maar ik versta het niet en loop nog even terug.

Ik vraag wat hij zei.

“Pas je op (met fietsen)?”

Lief is dat, die bezorgdheid.

“Tuurlijk, pas ik op”, stel ik hem gerust.

We zwaaien nog een keer, en dan ga ik echt..