Wie zorgt er straks voor mij?

Jarenlang combineerde ik werk met mantelzorg. Zoals zovelen deed ik dat uit liefde en vanzelfsprekendheid. Ik stond klaar voor mijn vader, mijn broer en van wie ik hield die hulp nodig had. Want zo hoort dat toch? Zo vangen we elkaar op, in de hoop dat als wij ooit zelf vallen, er ook iemand is die ons opvangt.

Maar die hoop voelt voor mij steeds minder vanzelfsprekend. Want wie is er straks nog voor míj?

Op ons zelf aangewezen?

Ik ben alleenstaand en kinderloos, en daarin ben ik niet alleen. We zijn met velen, en het worden er steeds meer. Toch blijft ons zorgsysteem grotendeels leunen op mantelzorg uit de directe kring: een partner, een kind, familie. Maar wat als die er niet zijn? Wat als je niemand om je heen hebt die die rol als vanzelfsprekend op zich kan nemen?

De vanzelfsprekendheid waarmee mantelzorg wordt gekoppeld aan familiebanden is niet alleen achterhaald, maar ook onrechtvaardig. Onze samenleving verandert. Mensen blijven vaker alleen, krijgen minder of geen kinderen. Maar onze zorgstructuren groeien daar niet in mee. De gedachte dat de overheid inspringt als er geen familie beschikbaar is klinkt logisch, totdat je zelf degene bent die buiten het vangnet valt. Dan blijkt het geen vangnet, maar een blinde vlek.

Passende zorg

We moeten deze groep zichtbaar maken. Niet pas als het misgaat, maar nu. Want dit gaat niet alleen over ouder worden, maar over hoe we oud worden. Met waardigheid, met verbondenheid. Met toegang tot zorg die past, ook als je niemand hebt om op terug te vallen.

Ik vraag geen medelijden, ik eis bewustwording. Beleidsmakers moeten stoppen met het romantiseren van de ‘mantelzorgcultuur’. Zorgen voor elkaar is geen privézaak meer. Het is een collectieve verantwoordelijkheid van ons allemaal, als samenleving. En ja, dat betekent ook investeren in formele zorg!

Want niemand zou zich moeten afvragen:
Wie zorgt er straks voor mij?