Wie vangt de klappen op als intensieve thuiszorg verdwijnt?

Vanaf 2027 zet de overheid een streep door de intensieve thuiszorg in de eigen woning, het zogenaamde VPT (Volledig Pakket Thuis) wordt grotendeels stopgezet. Wat dit betekent? Duizenden kwetsbare ouderen verliezen een groot deel van hun zorg. Een jaar later volgt een complete hervorming van de langdurige thuiszorg, met als doel een bezuiniging van 360 miljoen euro.

Het wordt allemaal mooi verpakt onder de noemer van “slimmer organiseren” en “meer zelfredzaamheid stimuleren.” Maar wie kijkt naar de praktijk, ziet vooral een zorgwekkend scenario voor kwetsbare ouderen en mantelzorgers.

Kwetsbare ouderen in de knel

Relatief gezonde ouderen met een stevig sociaal netwerk redden zich misschien met een afgeslankt zorgpakket. Maar voor wie ernstig ziek is, alleen woont of in een woning leeft die niet aangepast kan worden, betekent dit beleid simpelweg: minder zorg, meer risico’s, meer eenzaamheid. Juist de ouderen die het hardst zorg nodig hebben, verliezen straks het meest.

Mantelzorgers als gratis vangnet

En dan de mantelzorgers. Het beleid klinkt mooi: “meer zelfredzaamheid, meer steun uit het eigen netwerk.” Maar in de praktijk betekent dit dat partners, kinderen en buren nog meer taken op hun bord krijgen. Veel mantelzorgers lopen nu al op hun tandvlees.

• Mantelzorgers die nu al gebukt gaan onder stress en uitputting.
• Werkende kinderen die hun baan moeten combineren met intensieve zorgtaken.
• Partners op leeftijd die zelf al kampen met gezondheidsklachten.

De overheid noemt het “benutten van mantelzorg.” Maar feitelijk wordt mantelzorg simpelweg misbruikt als gratis vervanger voor professionele zorg.

Wonen als oplossing

Een ander speerpunt is de bouw van geclusterde woonvormen. Mooie plannen, maar de werkelijkheid is dat deze woningen er nauwelijks komen. Corporaties hebben de middelen niet, bouwprojecten lopen achter en betaalbare zorgwoningen blijven schaars. Dus waar moeten ouderen straks heen als intensieve thuiszorg verdwijnt? Het antwoord is pijnlijk simpel: vaak nergens.

Zelfredzaamheid en innovatie

Het beleid legt sterk de nadruk op zelfredzaamheid en slimme hulpmiddelen. Trapliften, alarmeringssystemen, medicijndispensers: allemaal waardevolle hulpmiddelen. Maar het mag geen excuus zijn om zorg structureel af te bouwen. Zelfredzaamheid stimuleren is mooi, maar niet iedereen kán dat. En een sensor of dispenser vervangt geen zorgverlener die ziet hoe het écht met iemand gaat.

Waar dit echt om gaat

Laten we er niet omheen blijven draaien: deze maatregel gaat leiden tot meer eenzaamheid, meer overbelasting van mantelzorgers en uiteindelijk meer crisissituaties. Het risico is groot dat mensen straks niet meer thuis kunnen blijven wonen, of pas in beeld komen als het te laat is. Na een val, na een crisissituatie, of in eenzaamheid. De bezuiniging van vandaag wordt de maatschappelijke rekening van morgen.

Laten we dit niet accepteren als “onvermijdelijk beleid.” Ouderen verdienen waardige zorg, en mantelzorgers verdienen steun in plaats van steeds meer lasten.

De vraag is niet óf dit beleid problemen oplevert, maar wie straks de klappen opvangt. En dat zullen niet de beleidsmakers in Den Haag zijn…

*Bron: Zorg voor kwetsbare ouderen gaat minder worden!