We schoppen blijkbaar tegen heilige huisjes
Zodra we schrijven over bv. financiële compensatie voor mantelzorgers of over de zware belasting door mantelzorg, dan zijn er altijd reacties die tegengas geven. Op zich prima, want dat geeft ons de gelegenheid om de dialoog te kunnen voeren. Maar inmiddels is het opvallend hoezeer mensen zich hebben ingegraven in hun eigen heilige huisje of reageren vanuit hun eigen vooroordelen.
Helaas blijkt vaak dat deze reacties gevoed worden vanuit een ander belang of vanuit onwetendheid over de realiteit van een intensief mantelzorgleven. En dit zijn juist de redenen dat we door blijven gaan met het blootleggen en bespreekbaar maken van onwenselijke gevolgen en schrijnende situaties.
Want het is niet normaal dat de bestaanszekerheid van mantelzorgers op het spel staat. Het is niet normaal dat een mantelzorger gezien wordt als instrument voor vergaande bezuinigingen. En het is zeker niet normaal dat de inzet en de behoeften van mantelzorgers onbespreekbaar blijven in onze maatschappij.
Maar over welke heilige huisjes hebben we het eigenlijk? We geven een paar recente voorbeelden:
Het heilige zorghuisje
‘Jullie moeten er maar aan wennen dat er grote bezuinigingen komen en dat er meer taken door mantelzorgers overgenomen moeten worden. Zorg wordt een schaars goed en de professionele zorg kan dat allemaal niet meer aan.’
Het heilige gemeentehuisje
‘We doen ons best om mantelzorgers te ondersteunen, maar jullie moeten begrijpen dat we ook moeten bezuinigen. We geven toch al een jaarlijks waardering aan mantelzorgers?’
Het heilige politieke huisje
‘We weten dat mantelzorg een grote wissel kan trekken. In onze beleidsplannen hebben we aandacht voor mantelzorgers, maar het is aan de gemeenten om daar invulling aan te geven.’
Het heilige onwetende huisje
‘Belachelijk dat jullie het over geld hebben voor iets wat uit liefde gedaan wordt. Ze hebben ook jaren voor jou gezorgd en nu moet je iets terug doen.’
En begrijp ons goed. Wij zijn niet tegen mantelzorg. Sterker nog, wij vinden dat mantelzorg bij het leven hoort. Maar dan wel in balans, vrijwillig en in goed overleg met bijbehorende randvoorwaarden. Want het kan niet zo zijn dat mantelzorgers het kind van de rekening worden door al die heilige huisje die in stand gehouden moeten worden en die gedreven worden door hun eigen (financiële) belang of vooroordeel!
Meer lezen
Helemaal eens.
Desondanks: het appelleren aan ‘wat niet normaal is’, is een drogreden: bij discussies die op steekhoudende argumenten moeten stoelen snijdt dat geen hout.
Het benoemt alleen dat het op dit moment ‘niet de norm’ is. De norm is: waar de (financieel) zwakkeren uit te wonen zijn, dat meteen doen’ , of: ‘liever hij het haasje, dan ik’. Eerder denk ik dan aan aangeven: ‘voor een redelijk denkend mens is het toch onverkoopbaar , dat…’
Marjolein kan dit vast goed plaatsen als ik dit relateer aan míjn strijd voor veganisme. De norm, ‘normaal’ is non-veganisme, ook al is het een van de allerbelangrijkste oorzaken van wat er mis is in de wereld. Mijn appèl aan Marjolein ‘het is toch niet normaal dat mensen maar doorgaan’ valt op dovemansoren. Het is namelijk wél normaal.
Een beter appèl is daarom: voor ieder redelijk denkend mens dat ook maar enigszins de oorzaken begrijpt van wereldwijde honger, watervervuiling, dode zones in de oceaan , waterschaarste, etc. zou het glashelder moeten zijn. Non-veganisme is een onverantwoordelijke wandaad’.
Ik zal m’n adem niet inhouden om te zien of het nu wél werkt, want mensen luisteren liever naar prettige leugens dan naar oncomfortabele waarheden,
maar dit principe van ‘appelleren aan normaliteit’ doorzien als ‘liever niet te gebruiken drogreden’ komt jullie strijd wellicht ten goede.
Succes!!
Bob