Waar lig jij ’s nachts wakker van? ‘Dat ik geen eigen leven heb’

Ik lig ’s nachts wakker van het feit dat ik door mijn mantelzorg totaal geen eigen leven meer heb. Het voelt alsof ik gevangen zit in de verantwoordelijkheid voor mijn moeder, alsof ik geen eigen identiteit meer heb. Het idee dat ik dit egoïstisch vind, maakt me nog veel meer van streek.

Mijn moeder heeft zelf twee kinderen grootgebracht, en ik zou voor haar moeten kunnen zorgen zonder te klagen. Maar soms voel ik me zo ontzettend overweldigd door de last die op mijn schouders rust. Hoeveel ik ook voor haar doe, het lijkt nooit genoeg te zijn. Het maakt me moedeloos en laat me twijfelen aan mijn eigen capaciteiten.

Vlak voor ik eindelijk in slaap val, overvalt me vaak de angst voor de toekomst. Hoe zal het zijn zonder haar? Zal ik me ooit bevrijd voelen van deze last, of zal ik me dan juist verloren voelen? Ik wil haar niet verliezen, maar tegelijkertijd wil ik ook mijn eigen leven kunnen leiden. Het is een innerlijke strijd waar ik geen uitweg uit weet.
De gedachten tollen door mijn hoofd terwijl ik eindelijk in slaap val, zonder antwoorden op mijn vragen…

Anoniem