Vijf en vijftig jaar – gedicht van Carlo van der Vegt

Vijf en vijftig jaar geleden….

Een onvergetelijke dag !

Zij in het wit en hij in smoking….

Beiden een nerveuze lach.

Vijf en vijftig jaren later….

Nu alleen, oud maar gezond,

weet ze nog, als was het gisteren,

dat ze daar als bruidje stond.

In haar kast, altijd bewaard,

hing de trouwjurk die ze droeg.

Het ontroerde haar die middag

toen haar kleinkind er naar vroeg.

Haar ophanden zijnde huwelijk

was de reden van de vraag:

“Oma mag ik in jouw trouwjurk,

want dat wil ik heel erg graag!”

Witte kant, een wijde rok,

Een bescheiden décolletée….

Weliswaar niet van Borsato

maar daar zat ze echt niet mee!

Vijf en vijftig mooie jaren,

veel te snel voorbij gegaan…

Met een glimlach en een traan,

dacht ze aan haar eigen bruiloft,

toen ze het jonge paar zag staan.

De kans voor veel van ons is klein.

Maar als het jou als Oma is gegeven,

toch nog zoiets te beleven,

moet je daarvoor dankbaar zijn!