‘Vandaag is de eerste dag van de rest van je leven..’

“Vandaag is de eerste dag van de rest van je leven…”

Deze quote kwam ik onlangs tegen, het raakte mij op de een of andere manier en vond het een mooie, inspirerende titel voor mijn blog van vandaag.

Het geeft namelijk precies aan hoe ik mij voel met het begin van dit nieuwe jaar, want vooral in de laatste maand december gingen mijn gedachten alle kanten op. De rust die ik nu ervaar in mijn hoofd en lichaam was mij gewoon vreemd, maar kan er steeds gemakkelijker mee omgaan en het voelt heerlijk kan ik je vertellen! Ik kan niet goed omschrijven hoe ik dat bedoel, en misschien denk je dat ik het zwaar heb gehad met alles wat er op mijn pad is gekomen of dat ik opgelucht ben nu ook mijn vader niet meer in ons midden is. Ja opgelucht ben ik wel, maar dat is voor hemzelf: een hoop ellende is hem bespaard gebleven, daar ben ik zelfs dankbaar voor!

Maar terugkijkend op voorgaande jaren besef ik mij des te meer hoe ik mijn eigen leven min of meer tot stilstand heb gebracht. En dat komt vaak bij mij naar boven, ook als ik de ervaringen en verhalen  lees hier op het platform van mijn lotgenoten. Herken er zoveel in terug…

Voor mij begon het zorgen (maken) eigenlijk al op de dag dat mijn moeder op jonge leeftijd een hersenbloeding kreeg, ik was destijds 23 jaar en wekenlang was de situatie behoorlijk ernstig. Ze is een beste tijd opgenomen geweest en thuis moest alles wel doorgaan. Ons jongste broertje was een nakomeling, mijn vader moest ook weer gewoon naar zijn werk ik voelde toen al de verantwoordelijkheid of vanzelfsprekendheid om bij te springen daar waar ik kon. Mijn moeder is er uiteindelijk nog weer heel goed van afgekomen, met zo goed als geen restverschijnselen.

Ik ging op mijzelf wonen op mijn 28^e, was dus eigenlijk best een laatbloeier wat dat betreft zo ook in relaties. Kon zo hoteldebotel zijn van een leuke vent maar ook dat kon om kleinigheden zo weer omslaan. Als het allemaal te serieus dreigde te worden kreeg ik het Spaans benauwd en haakte al gauw weer af, ik had vrijheid nodig. Met die vrijheid was het na verloop van tijd ook gedaan, mijn jongste broer zijn relatie liep op de klippen en als tijdelijke oplossing bood ik hem onderdak aan om zijn zaken weer op orde te krijgen. Dat is totaal anders gelopen, hij kampte met een alcoholverslaving en ik heb lang gedacht hem daarin te kunnen helpen. Ook een soort van mantelzorgen werd dat met alle gevolgen van dien.

De zorg die ik voor mijn vader had is mij ondanks alles toch het meest dierbaar geweest, en als ik morgen weer voor diezelfde keuze had gestaan zou ik het zo weer doen. Maar dat mijn eigen leven op “hold” is komen te staan is een feit. Want voor een relatie ging ik al helemaal niet meer, het interesseerde mij ook niet. Mijn vader was er wel eens angstig voor, hij gunde mij van alles maar onder het mom van een grapje vroeg hij mij wel eens of ik hem in de steek zou laten als de juiste man voorbij zou komen. Zei altijd “Pa, maak je niet druk. Die wat mij wil krijgt mijn vader erbij hoor!” Maar zo was het echt, en laten we eerlijk zijn: welke man zit daar op te wachten een date wat bij haar vader in huis woont. En ik zag het niet zitten om buiten de deur af te moeten spreken, zou mij net een soort van escort hebben gevoeld op den duur, hou op zeg!

En nu (terugkomend op de mooie quote) heb ik dus een zeer sterk gevoel in mij om MIJN leven een nieuwe start te geven. Te beginnen om verwaarloosde vriendschappen weer te versterken, want niet alleen voor mij maar ook voor een deel van hen was het niet altijd makkelijk om mee om te gaan. Zij die ertoe doen voor mij hebben nooit echt losgelaten en dat is mij zeer dierbaar.

Ik wil hier nog aan toevoegen dat veel van mijn gedachten over dit alles vaak door de verhalen, de blogs en artikelen hier op het platform naar boven komen, alsof ik mijzelf dan teruglees. En stiekem hoop ik dan wel eens dat mijn lotgenoten ook in het mantelzorgen toch voldoende ruimte kunnen creëren voor zichzelf om, op wat voor een manier dan ook, toch ook hun eigen geluksmomentjes te hebben. Want dat is iets wat ik dan wellicht anders had aangepakt, wat meer aandacht voor mijzelf. Maar ja, dat is gemakkelijk gezegd nu he? Ik weet het 😉

Voor het eerst in 8 jaar durf ik weer te proosten op mijn a.s. verjaardag, vanaf januari 2003 was het altijd een zwaarbeladen dag voor me. Nu hopelijk binnenkort nog duidelijkheid over mijn woonsituatie, en dan kan 2023 voor mij al niet meer stuk! En nee, ook dan voorlopig nog lang geen man op de bank naast me. Eerst lekker op mijn eigen, doen wat ik zelf wil 😉

Liefs, Jo(landa) xoxo