Vakantieperiode

Nu zo’n beetje iedereen om ons heen het weer over de aankomende vakantieperiode gaat hebben denk ik terug aan die tijd in mijn mantelzorgperiode. Omdat ik nieuwsgierig was welke tips er op internet te vinden zijn heb ik “mantelzorg en vakantie” als zoekopdracht in Google gezet. Puur uit nieuwsgierigheid wat daaruit naar voren komt. Nou, wat een opluchting: het eerste wat ik lees is “Als mantelzorger mag (?!?)  je op vakantie” Dat zou helemaal wat zijn als we er ook nog eens toestemming voor moesten vragen zeg! Tenminste tot nu toe niet, het zou zomaar werkelijkheid kunnen worden dat je het eerst met je toekomstige zorgcollega’s moet overleggen.

Dat een onderbreking van je dagelijkse beslommeringen voor iedereen goed is lijkt mij wel duidelijk, voor de (intensief) zorgende onder ons is het eigenlijk noodzaak. Want even wat afstand van de zorg voor je dierbare geeft je rust en nieuwe energie om er daarna weer tegenaan te kunnen. Maar hoe pak je dat aan, hoe ga je dat regelen als je ook echt met vakantie wilt gaan? Het vinden van vervangende zorg kost vaak tijd. Begin ruim van tevoren, minstens een aantal maanden voor je op vakantie gaat, met het zoeken naar vervanging of respijtzorg en waar je eventueel “recht” op hebt qua vergoeding.

Hier op het platform kun je onder de “tips” ook voldoende info terugvinden wat de eventuele mogelijkheden voor vervangende mantelzorg kunnen zijn, of je kan je vragen stellen aan je lotgenoten die hier ervaring in hebben op het forum.

Mijn ouders hielden altijd van kamperen, dat waren ook onze vakanties als gezin vroeger. Nadat wij allemaal op onszelf zijn gaan wonen hadden mijn ouders een stacaravan op de camping, dat was hun lust en hun leven. Een soort van tweede huisje met alles erop en eraan. Ook nadat mn vader getroffen werd door zijn herseninfarct hebben ze het aangehouden. Mijn zwager had er wat voorzieningen aangebracht zodat zij zich daar ook nog redelijk kon redden. Het was hun lust en leven, helaas werd de camping opgeheven en was het gedaan want ergens helemaal opnieuw alles weer op te bouwen zagen ze niet meer zitten. Sneu, want door de beperkingen die er steeds meer bij kwamen werd voor beiden de leefwereld wel heel klein..

Na mijn moeder haar overlijden, toen ik mijn leven samen met mijn vader ging delen, nam ik mij voor om nog dat te ondernemen wat nog mogelijk voor hem was. Zoveel mogelijk mooie momenten maken in de tijd die je nog mag ontvangen, en die hoeven niet altijd grootst te zijn. Je leert genieten van de kleine dingen in het leven. En het scheelde enorm, mijn vader was ook geen moeilijke man, die vond het al heerlijk om samen te eten in mijn tuin op een mooie zomeravond of een klein tochtje maken in de buurt met als afsluiter een terrasje. Groots was voor hem (en daarmee ook voor mij) de aangepaste vaarvakanties die we zijn gaan maken in de laatste jaren. Vorig jaar heb ik daarvoor ook alles op alles gezet om het nog één keer voor hem mogelijk te maken, iets zei mij dat er geen volgende meer in zou zitten…

Een eigen vakantie heb ik in al die jaren niet meer gedaan, ik had er toen ook geen belang bij: mijn hoofd stond er niet naar. Mijn vader zou zeker zijn “natje en droogje” wel hebben gekregen van mijn zus maar de zorg was al veel meer dan dat. Hij was sinds 2015 geen nacht meer alleen geweest, en met alleen de nodige zorgmomenten op de dag had ik geen rust gehad in een één of ander zonnig oord. Had ik mijzelf geen plezier mee gedaan…

Dat is denk ik ook waar veel mantelzorgers zich in herkennen: de zorg uit handen geven. Dat is verdomd moeilijk als je er zelf zo intensief mee bezig bent in al die jaren, toch? Ik voelde mij al gauw bezwaard als iemand het over moest gaan nemen. Ook op de aangepaste vakanties was dat een dingetje. Als voorbeeld: voor de wandelingen kreeg je een vrijwilliger aan je gekoppeld die dan de rolstoel moest duwen, en net of het dan zo moest wezen dan was het vaak een al ouder iemand die er zelf moeite mee had (mn vader was ook niet echt een lichtgewicht) en de zon scheen volop. Ik kon dat niet hoor om dan met mijn armen op de rug er naast te gaan lopen terwijl de ander peentjes liep te zweten. Vrijwilligers op zulke vakanties lopen ook hun benen uit de naad even zo gezegd, ik heb daar diep respect voor. En automatisch ga je meehelpen, dat zit gewoon in je systeem. Tenminste, ik heb dat zo ervaren en geen moment spijt van gehad ook.

Voor de mantelzorgers nu zou ik wensen dat het ze allemaal wat gemakkelijker wordt gemaakt om vervanging te kunnen regelen  zonder al teveel rompslomp en onkosten, want dat is ook een punt van aandacht: particulier zijn er mogelijkheden genoeg maar je moet het financieel allemaal ook maar op kunnen brengen. Niet elke gemeente of zorgverzekeraar voorziet in een eventuele vergoeding voor respijtzorg (of niet voldoende).

Hier moet echt aandacht voor komen, of nee actie op worden genomen! Want net als de professionele zorg heeft ook de mantelzorger de behoefte om op adem te komen, zij zouden ook recht moeten hebben op vrije dagen, zij kunnen hun dienst niet overdragen aan een zorgcollega. Zij kunnen zich niet afmelden, voor hen is er niet zomaar een vervanger voor handen.