Vaarwel

Niet gedacht, wel gehoopt

 12 juni 2024

Mijn lieverd is 50 jaar geworden. Dat hadden we niet gedacht. Maar wat wilde hij dat graag. Ik organiseerde een verrassingsfeest en we vierden zijn verjaardag met familie en vrienden die hem goed kennen.

Toen hij iets meer dan 4 jaar geleden ziek werd was de prognose niet best. Elke 3 maanden kregen we dat te horen, de verbazing van de arts dat hij zo goed reageert op het medicijn die de kanker stabiel houdt.

Als mantelzorgpartner zit ik regelmatig in een spagaat. Fulltime werken, de zorg en aandacht voor thuis, maken het soms erg lastig. De keuze om fulltime te werken is om ‘zakelijk’ voor te bereiden. Ik moet het straks alleen doen. Financiële stress probeer ik hiermee voor te zijn. Er zal namelijk genoeg op mij af komen als mijn lieverd er niet meer is. Wat dat is en hoe dat zal zijn, kan ik me nog niets bij voorstellen. Maar voorbereiden op zaken waar ik nu een klein beetje invloed op heb is wel belangrijk. En het blijft gek dat je als mantelzorgpartner eventueel in bestaanszekerheid wordt aangetast.

De zorgen zijn er, en worden steeds groter naarmate de tijd verstrijkt en hij steeds meer klachten ontwikkeld. Klachten die elkaar op volgen. Is het ene nog niet onder controle, komt het volgende erbij. De huisarts is bij momenten onze redding. Hij ziet mijn lieverd soms in paniek, of met zoveel pijn dat hij uren lang niet kan zitten. Ook bij de huisarts blijft hij liever staan. Niet vanwege onrust, zoals de huisarts dacht, maar vanwege ondraaglijke pijn waardoor hij niet kan zitten. Elke keer wordt de pijnbestrijding opgehoogd. Maar om te weten wat er in zijn lichaam gebeurd zullen we moeten wachten tot de driemaandelijkse scan.

Als de zorgen in mijn mantelzorghoofd te groot worden, kan ik gelukkig ook thuis werken. Wat dat betreft heb ik het getroffen.

De dag die zou komen

19 juni 2024

De scan die een dag eerder gemaakt is laat een slecht scenario zien. Het ziet er niet goed uit. De kanker is niet meer te remmen. Dat betekent dat mijn lieverd uitbehandeld is. De boodschap die we verwacht hadden komt toch harder binnen dan gedacht. Het is alsof we een enorme klap op ons hoofd krijgen. Wat ongelooflijk verdrietig, het voelt zo verdoofd. Het was ergens te verwachten omdat de klachten afgelopen maanden sterk toenamen.

Ik rond werk zoveel mogelijk af. Ik overzie het de komende tijd niet meer. Ook dit zal ik stap voor stap moeten bekijken. Ik had al eerder een week vrij gepland, die komt nu goed van pas. Terwijl mijn lieverd naar de Ardennen is met onze jongste zoon. Iets wat hij al doet vanaf het moment dat de jongste 2 jaar is. Eerst met zijn drieën, later veranderde dat in samen met de oudste een paar dagen hotel nemen en met de jongste kamperen. Zo waardevol dat hij dit nog kan doen.

28 juni 2024

De vrijdag dat hij thuis komt is hij erg moe maar dat had ik verwacht. Later op de avond worden zijn pijnklachten erger. Ik bel de SEH. Maar daar krijg ik te horen dat we daar niet meer welkom zijn, er geen beleid is (waar we niet eens de tijd voor hebben gehad!) omdat hij nu onder behandeling is van de huisarts. En we dus nu de HAP moeten bellen. Om 23u ga ik maar geen discussie meer aan. We ploeteren de nacht door. Helaas verslechterd de volgende dag zijn situatie nog meer en wordt hij kortademig, waardoor ik nu met de HAP bel. Hij mag komen, de huisarts van dienst vraagt of hij nog behandeling wenst. Gesprekken die we normaal gezien met de huisarts voeren, hebben we nog niet gehad omdat dit ineens heel snel gaat. Uiteindelijk wordt hij via de SEH opgenomen in het ziekenhuis met vocht in een long. De situatie verslechterd per dag, de pijn is soms niet meer te verdragen.

3 juli 2024

Het blijft komende dagen spannend en we zien per uur hoe het gaat. In het ziekenhuis proberen ze hem comfortabel te maken zodat hij naar huis kan. Hopelijk is dat snel. Want thuis is toch de beste en fijnste plek om te zijn, juist nu.

6 juli 2024

Op vrijdag wordt duidelijk dat het ineens heel snel achteruit gaat. Na een intens, heftige week is mijn lieverd op zaterdagavond 6 juli in het ziekenhuis overleden.

Voorlopig zal ik tijd nemen om me te bezinnen op alles wat er gebeurd is. Wat een ongelooflijke, onwerkelijke en verdrietige tijd hebben we achter de rug. Mijn lieverd verhuisd van buiten naar binnen in mijn hart. Zo draag ik hem de rest van mijn leven met mij mee. Wat je in je hart bewaard, raak je nooit meer kwijt.

Vaarwel! ❤️