Te moe om te slapen

Ik lig al weken wakker. Niet omdat mijn zorgbehoevende partner hulp nodig heeft, maar omdat mijn hoofd maar blijft malen. Vermoeidheid trekt als een zware deken over me heen, maar slapen lukt niet. Ik ben te moe om te rusten, te uitgeput om te herstellen.

Overdag gaat het nog wel. Dan is er afleiding: de zorgmomenten, de afspraken, het huishouden dat doorgaat. Ik zet de automatische piloot aan en ga door, want stoppen is geen optie. Maar ’s nachts is er niets om me af te leiden van die eindeloze vermoeidheid die zich heeft opgehoopt. Dan komen de vragen: “Hoe lang houd ik dit nog vol?” en “Wat als ik zelf straks instort?”

Vrienden zeggen soms: “Je moet ook aan jezelf denken.” Lief bedoeld, echt waar. Maar hoe dan? Wie neemt het over als ik even stop?

Ik merk dat de grens steeds verder opschuift. Waar ik eerder na een goede nacht weer wat energie voelde, lijkt het nu alsof ik in een soort permanente waas leef. Alsof de dagen in elkaar overlopen en ik er simpelweg doorheen moet waden.

Toch houd ik me vast aan de kleine momenten. Een glimlach van mijn partner, een kop koffie die nét even beter smaakt. Maar ’s nachts ben ik gewoon moe. Te moe om te slapen en dat nekt me!