“Sssssst, dit is zo mooi” – miMakker Sophie

Tot vorige week moest mevrouw Degen niet zoveel van miMakker Sophie hebben, maar nu vertelt ze stralend en enthousiast aan een nieuwe bewoonster hoe leuk kinderen Sophie vinden. Het wordt een vrolijke boel aan de tafel. Maar niet iedereen reageert en heeft plezier. Mevrouw Zoet krijgt het allemaal niet mee. Haar leefwereld is heel klein.

Sophie gaat zonder iets te zeggen naast mevrouw Zoet zitten. Mevrouw de Tape vraagt de groep om stilte. Wanneer mevrouw Zoet Sophie in haar gezichtsveld heeft, pakt ze direct haar handen en begint deze voorzichtig te stelen. Op haar gezicht verschijnt een glimlach.

“Oh, wat vind ik dit mooi.” reageert mevrouw de Tape. “Zij krijgt bijna nooit aandacht, prachtig.” Mevrouw Zoet streelt ondertussen nog steeds de handen van Sophie en af en toe raken hun hoofden elkaar. “Lekker,” zegt mevrouw Zoet. Sophie laat mevrouw Zoet haar gang gaan en begint haar toe te zingen: “Oh wat ben je mooi!” Elders in de huiskamer wordt gepraat en mevrouw de Tape vraagt nogmaals om stilte: “Ssssssst, dit is zo mooi” En ook al zitten deze mensen met de rug naar het tafereel en begrijpen ze eigenlijk niet waarom ze stil moeten zijn, ze zijn zo onder de indruk van het indringende verzoek dat ze prompt zwijgen. De bewoners die het wel zien, kijken en luisteren aandachtig. De ontroering is bijna voelbaar. Wanneer Sophie die ochtend vertrekt, zegt mevrouw de Tape gemeend: “Dank je wel.”

Buiten de huiskamer moet ik, Gerja, even herstellen. Ik ben geraakt en ontroerd, want wat is het prachtig om te zien dat er zorg en aandacht voor elkaar is, ook bij mensen met dementie.

Gerja