Soms zit écht geluk in de onverwachte momenten.

Ik zag er zo tegenop, deze feestdagen zou ik voor het eerst alleen thuis doorbrengen. Mijn partner verblijft sinds zijn herseninfarct in het revalidatiecentrum en zijn eerste “oefendag thuis” zou nog even gaan duren. Ik had ook totaal nergens zin aan, had niets wat ook maar met kerst te maken heeft in huis staan of hangen. Zou toch grotendeels daar zijn ook.

Maar toen kwam het telefoontje: “Hij mag op eerste kerstdag een paar uurtjes naar huis komen.”

En zo gebeurde het. In een rolstoelbus werd hij thuisgebracht. Geen urenlange voorbereidingen, geen groots diner, geen volle tafel met familie. Maar wel samen, samen in ons eigen huis aan de koffie met mijn eigen gemaakte monchoutaartje.

Ik was eigenlijk best wel wat nerveus moet ik eerlijk zeggen, thuis hebben we nog niet alles voor elkaar en ik was een beetje huiverig hoe het zou gaan als hij bijvoorbeeld naar het toilet moest. Al met al hebben we ons toch best nog gered. We hebben veel met elkaar zitten praten, dat heeft ons beiden goed gedaan. Kijken weer met volle moed vooruit nu.

Toen hij weer werd opgehaald, was het eerste wat ik dacht: Dit was mijn mooiste kerst ooit, echt!

Marjon