Sinterklaasavond

Omdat het alweer bijna 5 december is moest ik hier weer aan denken.

Samen met mijn man runden wij ons eigen bedrijf, ik zeg runden want de gezondheid van mijn man liet hem in de steek. Inmiddels zorg ik nu alweer twee jaar voor hem, Alzheimer. Het boerenbedrijf draait gelukkig door dankzij onze jongste zoon, die hier nog thuis woont en het werk van zijn vader grotendeels heeft overgenomen. En onze oudste zoon woont met zijn gezin op het erf, al werkt hij zelf in een technisch bedrijf en heeft hij verder weinig met het boerenleven. Maar hij is er wel altijd als het nodig is.

Sinterklaasavond vieren we nog altijd samen, zo ook vorig jaar. We maakten het niet ingewikkeld: wat cadeautjes, wat lekkers, wat lachen. Maar bij elk cadeautje zat een briefje, en dat maakte de avond zo bijzonder. Van mijn schoondochter kreeg ik ovenwanten, met daarbij het berichtje:
Ik ga vanaf nu twee keer per week koken voor ons allemaal. Dan heb jij nog een avond vrij, je moet alleen beloven geen commentaar te geven op mijn zuurkoolschotel. Dat kaartje heb ik in op de koelkast geplakt, zodat ik mijzelf eraan herinner.

Mijn kleindochter van acht had het slim bekeken, die gaf me een bioscoopbon. Dan kunnen we samen naar een film oma. Ook daar een kaartje dat ze zelf de popcorn betaalde van haar zakgeld. En dan mijn man… onze oudste had hem geholpen een klein cadeautje uit te zoeken, warme sokken. “Voor als je koude voeten hebt. Ik vergeet veel, maar jou niet”  Zijn naam had hij er zelf ondergezet in zijn onzekere handschrift: mooiste cadeau ooit! Dat kaartje staat ingelijst op mijn nachtkastje. Dat is mijn gelukje.

Riek