Schreeuwen

Laatst ging ik bij mijn vader langs en zag de thuiszorgmedewerkster tegen hem schreeuwen.

Eerst was ik razend. Hoe kon ze hem zo behandelen? Ze is hier om voor hem te zorgen, en het was duidelijk dat ze daarin behoorlijk faalde. Schreeuwen tegen iemand met dementie maakt die persoon alleen maar onrustiger. Trainen ze de thuiszorgmedewerkers niet?

Toen nam ik een stap terug, want ik, hoewel ik er echt niet trots op ben, heb ook tegen mijn vader geschreeuwd. Ik realiseerde me dat ik op het punt stond om tegen haar te gaan schreeuwen omdat zij tegen mijn vader schreeuwde.

Ik weet dat het niet oké is. Ik weet dat hij niet verantwoordelijk is voor zijn gedrag. Ik heb alle adviezen gelezen, alle video’s bekeken en weet wat ik moet doen. Jammer genoeg is advies opvolgen veel makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik weet wat ik moet doen, maar ik doe het niet altijd.

Mijn eerste impuls was om haar onmiddellijk te ontslaan en haar bedrijf te bellen om te klagen. Maar dat heb ik niet gedaan.

In plaats daarvan vroeg ik haar haar werk af te maken zodat ik met haar kon praten. We spraken over wat ik net had gezien en ik vertelde haar dat ik begreep hoe frustrerend de zorg voor mijn vader kan zijn, maar dat wat ik hoorde en zag vanzelfsprekend niet acceptabel is. Ze schaamde zich en verontschuldigde zich. We praatten over wat haar zo boos had gemaakt. Was het iets dat mijn vader had gezegd of gedaan? We wisselden van gedachten over manieren om het hoofd koel te houden.

Het voelde alsof er een band ontstond tussen ons. Ik hoop dat ik gelijk heb en dat dit niet meer zal gebeuren. Hopelijk betekent dit dat mijn vader betere zorg krijgt van iemand die weet dat ik met haar wil werken, niet tegen haar. Iemand die haar ziet als een echt persoon, die net zo hard werkt als ik.

De schrijfster wil anoniem blijven.