Rouw stopt niet na het mantelzorgen

Soms denk je dat het “wel een plekje heeft gekregen”… Totdat het je ineens weer overvalt.

Na het mantelzorgen stopt het niet. De zorg misschien wel, maar het gemis niet.

In dit blog deel ik hoe rouw er voor mij, jaren later, nog steeds kan zijn  en waarom dat eigenlijk heel normaal is. Lees en praat mee …

Soms krijg je van die herinneringen op Facebook. Foto’s van een paar jaar geleden, momenten die toen zo gewoon leken. Laatst zag ik er weer eentje voorbijkomen: het is inmiddels drie jaar geleden dat ik op mijn eigen plekje ging wonen. Drie jaar. En ook alweer meer dan drie jaar dat mijn vader niet meer bij me is. Of… misschien toch nog wel.

Want in mijn woonkamer staan ze gewoon. Op het kastje, mijn vader, mijn moeder en mijn broer. Elke dag groet ik ze. En heel af en toe maak ik zelfs een praatje. Voor sommigen klinkt dat misschien gek, maar voor mij voelt het goed. Het geeft rust. Alsof de band er nog steeds is, alleen in een andere vorm.

En misschien herken jij dat ook wel.

Na het mantelzorgen verandert er namelijk meer dan je vooraf denkt. De zorg stopt, maar daarmee is het niet “klaar”. Integendeel. Waar je eerst dag in, dag uit bezig was voor een ander, ontstaat er ineens ruimte. Stilte. En juist in die stilte kan het gemis harder binnenkomen.

Veel mantelzorgers herkennen dat: je gaat door tijdens de zorgperiode, vaak op wilskracht. Pas daarna komt er ruimte voor je eigen gevoel. Voor rouw, en die rouw laat zich niet sturen.

Er zijn dagen dat het goed gaat. Dat je je leven weer oppakt en je weg vindt. Maar er zijn ook dagen dat niets lukt. Dat je moe bent, prikkelbaar, verdrietig, soms zonder dat je precies weet waarom. Weet dan: daar is niets mis mee.

Rouw kent geen tijdlijn en geen vaste regels. Het komt en gaat, soms zacht op de achtergrond en soms ineens heel aanwezig. Ook jaren later.

Wat kan helpen, is om jouw eigen manier te vinden om met dat gemis om te gaan. Voor de één is dat praten, voor de ander schrijven. Voor mij zit het in kleine rituelen, zoals even goedemorgen zeggen tegen de foto’s. Het klinkt simpel, maar het houdt de verbinding levend.

Gun jezelf daarin je eigen weg.

Je hoeft niet “klaar” te zijn met rouwen. Je hoeft het niet weg te stoppen of te verklaren. Het mag er zijn, precies zoals het komt. Misschien is rouw wel de andere kant van liefde. En als dat zo is, dan is het heel logisch dat het blijft.

Voor iedereen die dit herkent: je bent niet alleen. En wat jij voelt, is oké.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen:
Herken jij dit gevoel na het mantelzorgen?
En wat helpt jou op de moeilijke dagen?

Deel het gerust hieronder, misschien kunnen we elkaar een beetje helpen ♥