Onze hulp in de huishouding

Graag deel ik mijn gelukje. Dit omdat die bezuiniging op de huishoudelijke hulp als een donkere wolk boven velen van ons hoofd hangt. Het mag én kan niet verdwijnen, niet voor deze kanjers zelf maar ook niet voor ons die er afhankelijk van zijn.

Toen mijn moeder huishoudelijke hulp kreeg, dacht ik eerlijk gezegd vooral aan stofzuigen. Dat was ook hard nodig trouwens. Als mantelzorger probeerde ik alles bij te houden. Mijn werk, mijn eigen huishouden, de zorg voor mijn moeder en tussendoor nog even ook haar badkamer doen en zorgen dat de was niet uitgroeide tot een berg waar een bergbeklimmer jaloers op zou zijn.

Toen kwam Anja. Officieel kwam ze voor het huishouden maar al snel merkte ik dat ze veel meer deed dan dat. Ze zette een kopje koffie voor mijn moeder. Maakte een praatje. Hoorde dezelfde verhalen aan die ik inmiddels al honderd keer had gehoord en reageerde iedere keer alsof het de eerste keer was.

Ze zag ook dingen die ik soms miste. Dat mijn moeder wat stiller was geweest dan anders. Of dat ze minder had gegeten. Zelfs een blauwe plek had zij opgemerkt die er vorige week nog niet zat. Als Anja er was, wist ik dat ik niet voortdurend op mijn telefoon hoefde te kijken. Sterker nog: ik had dan gewoon een rustige middag waar ik op mijn gemak mijn eigen ding kon doen.

Laatst zei mijn moeder tegen mij: Weet je wat ik zo fijn vind? (Ik dacht dat ze het over het schone huis zou hebben) Maar ze zei: dat er iemand langskomt die tijd voor mij heeft. Dat bleef wel hangen. Want natuurlijk is een schoon huis belangrijk. Maar soms is een luisterend oor minstens zo waardevol. En misschien nog wel meer.

Als ik zie wat Anja voor mijn moeder betekent, snap ik dat haar werk veel verder gaat dan een stofzuiger of een dweil. Ze brengt rust en gezelligheid en die aandacht is stiekem ook een beetje ademruimte voor mij. Want mijn moeder is in goede handen.

Dus als je mij vraagt wat mijn gelukje is? Niet die schone vloer, dat is Anja.