Ontmoetingen voor moeders van jongeren met een grote psychische kwetsbaarheid

Mantelzorg is iets wat je voor je ouders doet of voor een zieke partner. Dat is wat ik altijd dacht. Totdat mijn jongste, een dochter van 23, in een ernstige psychose raakte, een dwangmatig beweegpatroon ontwikkelde en uiteindelijk door anorexia nervosa tot aan de rand van het leven ging. Ze werd opgenomen in klinieken en toen haar situatie (gelukkig) wat stabiliseerde gaf ze aan bij mij te willen komen wonen om te herstellen. In de natuur, op de remote plek aan de Waal waar ik woon met niets anders dan dieren, rust, natuurlijkheid, zwemmen en vuren stoken. Natuurlijk zeg je ‘ja’ als moeder. Je springt in het diepe. Weet niet waar je aan begint – en dat is goed. Ik had tot dan toe alles relatief licht genomen. Mijn leven en werk liepen nog redelijk door alhoewel de zorgen groot waren en op m’n schouders drukten. Op het moment dat zij bij kwam wonen, legde ik mijn werk neer. Ik koos ervoor om er helemaal te zijn voor haar. Met haar. Samen. 

We beleefden een fantastische zomer waarin zij herstelde. Het was kwetsbaar, zo intiem en dichtbij haar zo te kunnen begeleiden. Naar mezelf te kijken. Onder ogen te zien waar haar struikelblokken ook in systemische zin vandaag kwamen. De oorsprong van ons familie- patroon waar mijn relatief emotionele afwezigheid en een boel onrust door een onregelmatig artiestenleven de boventoon voerder. Hoe leuk en indrukwekkend naar de buitenwereld dat ook was.
Zij herstelde voorspoedig en ik voelde voor het eerst wat mantelzorg werkelijk behelst: er altijd zijn, weer of geen weer. Alles opzij voor je kind. Wel degelijk mantelzorg, want ‘zorgen voor’ is intens anders dan ‘mantelen voor’. Tot de dag van vandaag staat mijn telefoon voor haar altijd aan. Op welk tijdstip ook: ik neem op.

Ik nam me voor: als zij weer beter wordt, en ik wat meer hersteld ben, ga ik moeder ontmoetingen organiseren. Voor moeders van jongeren met een grote psychische kwetsbaarheid. Verhalen delen, ervaringen benoemen. Te leren maar vooral: elkaar support geven in dit loodzware manteltraject. Waar schaamte, uitputting, eenzaamheid en afsluiting regeert.
Mijn dochter is ver in haar herstel. En ondertussen ben ik zo ver. Kom ik weer een beetje in de wereld. 

12 september a.s starten de eerste moeder ontmoetingen voor moeders van jongeren met een (ernstige) psychische kwetsbaarheid. Onder de naam: Sisterhood. Ben jij ook een moeder die snakt naar woordloze steun door anderen die net als jij, hun dochters en zonen hebben gedragen? Al weten hoe ze voelden voordat ze geboren werden? Die heen en weer geslingerd wordt door de maatschappelijke druk die om aanwezigheid vraagt terwijl je niet anders wilt dan koesteren, zorgen, er zijn voor je kind en even genoeg hebt aan jezelf.

Kom dan naar de Sisterhood- avonden. 

Vanaf 16 september in diverse steden. Voor meer informatie: https://www.annaexperiences.com/Sisterhood