(On)gewoon een fijne middag

Vorige maand deden we iets wat we al te lang hadden gelaten: we gingen met ons drieën naar het avonturieren bos. Je kent het wel, zo’n park met klimparcours, touw en water bruggen, allemaal dingen waar kinderen (en grote kinderen) zich helemaal kunnen uitleven. Voor veel gezinnen is dat een leuk dagje uit. Voor ons is het een klein wonder als het lukt.

Onze zoon van 15 is zorgintensief. Autisme, ADHD, sterke sensorische prikkels en emoties die soms ineens ontploffen. Een gewone wandeling is al risicovol, laat staan een plek vol geluiden, hoogtes en onverwachte prikkels. Maar hij zat er al weken over te zeuren dat hij het echt wilde proberen, dus we hebben het erop gewaagd.

Ikzelf had de hele ochtend stress. Had ik alles wel voor de picknick, de snacks? Zat de noise cancelling headphone  in mijn tas? En stilletjes hoopte ik maar dat het niet zou escaleren tussen hem en mijn man. Met een knoop in mijn maag reden we ernaar toe. Maar… hij vond het fantastisch! Hij klom, spetterde over de waterbrug en lachte hardop toen hij een keer bijna viel (maar toch bleef hangen)

Voor het eerst in tijden was hij niet de jongen die overal tegen vocht, maat gewoon een tiener die plezier had. Het mooiste moment? Toen hij halverwege een parcours even stopte, naar beneden keek en riep: “Pap, mam, dit is zo vet!” Hij lachte en hij was trots op zichzelf.

We hebben niet alles gedaan, op een gegeven moment was hij er klaar mee. Maar dat was ook prima, we hebben nog rustig zitten picknicken aan de rand van het bos. Geen overprikkeling, geen meltdown. Gewoon een paar uur waarin we als gezin weer eens iets leuks hadden gedaan.

“Eigenlijk best chill”