Net doen of t er niet is….

Er zijn dagen dat we net doen of er geen NAH is. Tenminste, ik neem afstand en laat het ff gaan. Van een afstand kan ik ook goed overzien hoe het gaat. Die afstand neem ik bewust voor mezelf. Om even net te doen alsof het er even niet toe doet, kan ik eventjes uit de realiteit stappen. Want soms krijg ik een punthoofd van al die vragen in een minuut tijd. Hiermee kan ik dan even mijn gevoel uitschakelen en nadenken over de eerste vraag. Terwijl we na  verloop van tijd, meestal de tweede minuut, de vraag weer krijgen. Vroeger zou ik erbij gezucht hebben, nu probeer ik juist omdat ik er even over heb kunnen nadenken, een beter passend antwoord te geven dan t eerste wat eigenlijk niet binnen kwam bij mijn lief. Of t niet binnen kwam weet ik niet precies,  maar t was niet het antwoord waar hij iets mee kon. In zijn hoofd zat al een vervolg op z’n vraag en daar paste mijn antwoord niet bij, dus moest hij zijn werkwijze veranderen. Voor iemand met Niet Aangeboren Hersenletsel is dit eigenlijk niet te doen.

En dan kom ik tot de kern van de zaak. Vorige maand was ik in t kader van de landelijke dag voor mantelzorgers uitgenodigd voor een lunch. Er was niks mis met de lunch, lekker soepje, kroketje, salade, broodjes, eitje, beleg, fruit, koffie melk of thee en vruchtensappen. Zelfs aan toetjes was gedacht. Ook was er een quiz waaraan je 2 aan 2 mee kon doen. Alles was in de puntjes verzorgd. Tot er een beleidsmedewerker van de gemeente bij ons aan tafel plaats nam. Zij begon haar betoog over de vele kosten die gepaard gaan met de zorg, en dat zij en haar collega’s in t sociaal domein in onze gemeente met nodige inspanning dit moeten blijven controleren. Hun controlerende taak bestaat uit, afgezien verslag doen aan de adviesraad, het in goede banen leiden van het organiseren van mantelzorg en zorg voor elkaar. Controleren van netwerken en opsporen van fraude. Wat ze daarna zei, is mij ontgaan, mijn gedachte gingen al verder dan wat zij vertelde. Ze gooide in 5 minuten tijd haar functieomschrijving op de lunchplacemat en ze stopte pas met praten toen ze haar relaas gedaan had. Toen was t stil….. Niks over hoe gaat t bij jullie, hoe doen jullie dat, waar kunnen we jullie in ondersteunen…. ik stak mijn vinger op en vroeg haar of ze wel op de juiste stoel zat. Verwondert keek ze me aan, en ze begreep in de eerste instantie niet wat ik bedoelde daarmee. Haar job was haar op t lijf geschreven, ze deed dat met vol enthousiasme en het gaf haar voldoening. Hier kom ik dus bij de kern…..mijn indruk was dus dat ze net deed of wij er niet waren, ze even, net als ik aan t begin van dit blogg, kon doen of het probleem er niet was. Ze in haar verbeelding zag dat we een probleem zelf op konden lossen. Snel daarna ging ze naar een andere tafel, waar ik mijn oren op spitste en haar het zelfde rideltje hoorde aflegde. Tja……ik houd mijn hart vast voor de toekomst…..

Liefs Brigitte

Avatar foto

Ik ben sinds 23 juni 2010 mantelzorger van mijn man, een dag later werd ik overvallen toen ik bij mijn gewonde man in t ziekenhuis was met een moeder die daar binnen gebracht werd met een cva. Mijn leven is nooit meer te zelfde geweest.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top