Mijn sportclubje

Sommige mensen zeggen weleens dat je wereld kleiner wordt als je ouder wordt. En eerlijk? Dat voelde voor mij al lange tijd zo.

Mijn vrouw is twee jaar geleden overleden. Daarvoor heb ik jarenlang voor haar gezorgd toen ze ziek werd. Dat deed ik met liefde, zonder twijfel. Maar ongemerkt gingen in die jaren ook veel andere dingen stilletjes naar de achtergrond.

Vrienden zag ik minder vaak. Afspraakjes werden afgezegd omdat het thuis niet uitkwam. En na verloop van tijd belden mensen ook wat minder. Niet uit onwil denk ik, maar het leven gaat voor iedereen door.

Na het overlijden van mijn vrouw kwam er ineens heel veel stilte in huis.

Mijn dochter vond dat ik “onder de mensen” moest blijven en stuurde me uiteindelijk richting de sportclub in het wijkcentrum. Zou ook goed zijn voor mijn rugklachten.. Ik ging vooral omdat zij bleef aandringen. De eerste weken hield ik het netjes bij binnenkomen, oefeningen doen en weer naar huis gaan.

Tot ik steeds dezelfde mensen begon tegen te komen. Een man die altijd te vroeg was en koffie haalde voor anderen. Een vrouw die bij elke oefening mopperde maar ondertussen iedereen aan het lachen kreeg. En een andere weduwnaar waarmee ik ineens twintig minuten stond te praten over vroeger kamperen met vouwwagens. Heel bijzonder was het eigenlijk niet maar toch ook weer wel.

Langzaam bleef ik steeds vaker na het sportuurtje wat langer hangen. Eerst voor een kop koffie, later voor een praatje. Tegenwoordig wandelen we soms nog een rondje na afloop met een klein groepje.

Laatst zei mijn dochter ineens: “Pap, je klinkt weer lichter.” Dat vond ik misschien nog wel het mooiste om te horen. Ik had nooit gedacht dat een paar oefeningen voor mijn rug me ook weer een beetje terug tussen de mensen zouden brengen. Nu ben ik blij dat ik door heb gezet.