Mijn (schoon)familie is mijn geluk

Mijn man kreeg ruim twee jaar geleden een motorongeluk. Sindsdien is ons leven behoorlijk veranderd. We hebben twee jonge zoontjes en mijn man heeft dagelijks hulp nodig. Natuurlijk doe ik dat met liefde, maar zoals veel mantelzorgers zullen herkennen, sta je eigenlijk altijd aan.

Een paar maanden geleden werd ik verrast. Mijn beste vriendin had geregeld dat ik een weekendje met haar mee zou gaan. Gewoon even weg. Lekker shoppen, uit eten, genieten van de gezellige stad en vooral nergens verantwoordelijk voor zijn. Het klonk heerlijk, maar eerlijk gezegd vond ik het ook ontzettend spannend. Ik liet mijn man en de kinderen eigenlijk nooit achter voor meer dan een paar uur.

Gelukkig stonden mijn zwager en schoonzus direct klaar. Zij kwamen het hele weekend bij ons thuis om voor mijn man en onze twee jongens te zorgen. Toch voelde ik me schuldig. Herkenbaar misschien? Alsof ik iedereen in de steek liet.

Maar al snel kreeg ik foto’s toegestuurd. Mijn jongens die een hut van dekens hadden gebouwd, pannenkoeken eten, gebakken door hun tante. Mijn man en zijn broer die samen voetbal zaten te kijken. Voor het eerst in lange tijd kon ik echt ontspannen.

Toen ik weer thuiskwam, vloog er meteen twee keer zoveel liefde op me af als normaal. De jongens waren trots op hun weekendavonturen, mijn schoonzus had appeltaart gehaald en mijn man zag er ontspannen uit tijdens de koffie.

Die avond zei hij iets wat me nog steeds raakt. Jij zorgt altijd voor ons. Het is goed dat er af en toe iemand voor jou zorgt. Dat weekend heeft me geleerd dat mantelzorg niet betekent dat je alles alleen moet doen. Ik prijs me gelukkig met mijn man en zijn familie.

X