Mijn geluk is buurvrouw Riek

Nu mijn moeder steeds meer afhankelijk van mij is geworden ging ik elke middag na mijn werk eerst naar haar toe. Bracht dan wat boodschapjes mee, we aten samen een boterhammetje en meestal deed ik een paar huishoudelijke klusjes die haar niet meer zo gemakkelijk afgaan. Eigenlijk had ik haar er zelf aan gewend dat ik er dagelijks was, vond het sneu dat ze veel alleen moest zijn. Kon het ook niet over mijn hart verkrijgen om het weer wat minder te maken.

Tot die ene middag. De buurvrouw, die ik zelf slechts vluchtig kende van een groet bij het voorbijgaan, stond opeens voor de deur. Ze hoopte dat ik haar niet te opdringerig vond maar gaf aan dat ze best eens wil helpen. Zo kon ik even iets voor mijzelf doen en zou zij wel een paar uurtjes bij mijn moeder willen blijven.

Ik was er sprakeloos van. Kon ik dit aannemen, was het niet te veel gevraagd? Na overleg met mijn moeder heb ik het aanbod aangenomen. De volgende middag ben ik naar de stad gegaan, op mijn gemak winkel in, winkel uit en na een bak koffie terug naar mijn moeders huis. Benieuwd hoe het daar was gegaan…

Lang verhaal kort: de buurvrouw en mijn moeder kunnen het prima met elkaar vinden en gaan nu elke week samen een middag naar een ouderensoos in het buurthuis. Daar zijn ze inmiddels bezig om dit uit te breiden met een extra dagdeel. Binnenkort gaan ze zelfs een dagje uit, wat georganiseerd is door een groepje vrijwilligers daar. Mijn moeder is hierdoor weer helemaal aan het opleven, en ik? Ik heb nu eens per week zeker een middag voor mijzelf en met een beetje mazzel worden dat er twee!

Buurvrouw Riek ben ik eeuwig dankbaar!