Met de stroom mee

Ik heb een nieuw doel: niet tegen dingen vechten en me geen zorgen maken.

Er is zoveel in ons leven als mantelzorgers dat we niet in de hand hebben. Mijn gepieker verandert daar helemaal niks aan.

Ik besteed zoveel tijd aan me afvragen wat er mis zal gaan. Soms is het een belangrijk onderdeel van het plannen van het onvermijdelijke en voorbereid zijn.

Soms ook niet. Soms is het gewoon angst die het overneemt.

Hoe weet ik wat wat is? Daar heb ik iets op gevonden. Ik vraag nu elk keer aan mezelf:

Kan ik dit voorkomen?

Kan ik me hierop voorbereiden?

Als het antwoord nee is, doe ik mijn best om mezelf af te leiden en me met andere dingen bezig te houden. Om met de stroom mee te gaan, in plaats van allerlei dingen in mijn hoofd te halen die (nog) geen realiteit zijn.

Als ik iets over mezelf geleerd heb na zes jaar mantelzorg, is het wel dat ik alles aankan wat het leven me voor de voeten werpt. Ondanks de chronische vermoeidheid, de onzekerheid en het piekeren ben ik er toch sterker van geworden.

De schrijfster wil anoniem blijven.