skip to Main Content
Mariette Blogt Exclusief Vanuit Het Buitenland – “SuperAgers”

Mariette blogt exclusief vanuit het buitenland – “SuperAgers”

Vraag Edith Smith, een trotse 103-jarige, iets over haar vrienden en ze houdt niet meer op met praten.

Zo is daar Johnetta, 101, die ze al 70 jaar kent en die de ziekte van Alzheimer heeft. “Ik bel haar elke dag om gewoon even te vragen hoe het gaat. Ze weet nooit dat ik het ben maar ze zegt altijd hallo terug, en ik plaag haar daarmee,” zegt Edith.

Dan is er Katie, 93, die Smith ontmoette gedurende haar carrière als lerares. “We hebben elke dag een goed gesprek. Ze rijdt nog steeds auto, woont nog steeds in haar eigen huis en zij houdt me van alles op de hoogte.”

Mary is 95 en komt haar huis niet meer uit, dus een keer per maand maak ik een mand voor haar met jam en andere dingetjes die ik zelf maak, en dan laat ik die per taxi bij haar bezorgen.” Tenslotte zijn er de medebewoners van de seniorengemeenschap waar ze woont, die op hun verjaardag altijd een kaart en een cadeautje van Edith krijgen.

Ik ben een heel aardig mens,” zei Edith toen ze gevraagd werd zichzelf te beschrijven.

Dat kan een van de redenen zijn waarom deze levenslustige honderdjarige een buitengewoon goed geheugen heeft voor iemand van haar leeftijd, volgens een recent onderzoek aan de Northwestern University dat een opmerkelijk verband legt tussen gezonde hersenen en positieve menselijke relaties.

Negen jaar lang hebben deze experts “SuperAgers” onderzocht. Dat is de naam die gegeven wordt aan mannen en vrouwen ouder dan 80 met een geheugen dat net zo goed is, zo niet beter, dan mensen die 20 tot 30 jaar jonger zijn.

Elke paar jaar beantwoorden de deelnemers aan dit onderzoek allerlei vragen over hun leven middels een enquête, en ondergaan zij een groot aantal neuropsychologische onderzoeken, hersenscans en een neurologisch onderzoek.

Toen we dit project begonnen, waren we er niet zo zeker van dat we deze individuen konden vinden,” zegt Emily Rogalski, buitengewoon hoogleraar aan het Cognitive Neurology and Alzheimer’s Disease Center van Northwestern’s Feinberg medische faculteit.

Maar gevonden werden ze: 31 oudere mannen en vrouwen met uitzonderlijke geheugens, voornamelijk uit Illinois en omliggende staten, nemen op dit moment deel aan het project. “Een deel van dit onderzoek gaat om het profileren van deze mensen—wie ze zijn, wat voor soort mensen het zijn,” zei Rogalski.

Eerder onderzoek door de Northwestern groep leverde intrigerende aanwijzingen op. Het liet zien dat SuperAgers typische hersenkenmerken hebben: een dikkere hersenschors, meer bestand tegen cerebrale atrofie en een grotere anterieure congulate cortex (een gedeelte van de hersenen dat bij verschillende cognitieve functies is betrokken, maar vooral bij taken waar cognitieve conflicten overwonnen moeten worden, bij aandacht en keuzes maken).

Echter, de hersenstructuur alleen geeft geen volledig beeld van de ongebruikelijke mentale scherpte van de SuperAgers. “We denken dat er een aantal andere doorslaggevende factoren bij betrokken zijn,” aldus Rogalski.

Voor hun nieuwe onderzoek vroegen de wetenschappers 31 SuperAgers en 19 cognitief “normale” ouderen om een lijst met 42 vragen in te vullen over hun psychisch welbevinden. De SuperAgers blonken uit op één gebied: ze rapporteerden bevredigende, warme, vertrouwelijke relaties te hebben met andere mensen. (Op andere gebieden, zoals een doel hebben in het leven of onafhankelijkheid behouden, scoorden ze vrijwel hetzelfde als hun “normale” leeftijdsgenoten).

Sociale relaties zijn echt heel belangrijk voor deze groep en kunnen een belangrijke rol spelen in het behoud van hun mentale gezondheid”, zei Rogalski.

Edith Smith heeft daar een uitgesproken mening over. In haar woongemeenschap is ze een van de negen mensen die nieuwe bewoners verwelkomen en zorgen dat zij zich thuis voelen. “Ik heb een glimlach voor iedereen,” zei ze. “Ik probeer iemands naam te onthouden vanaf het moment dat ze hier komen wonen, en als ik ze zie is het altijd ‘goedemorgen, hoe gaat het?’”

Veel oude mensen vertellen je telkens weer hetzelfde verhaal. Soms klagen ze alleen maar en hebben totaal geen interesse in wat jij te vertellen hebt. Dat is verschrikkelijk. Je moet luisteren naar wat anderen zeggen.”

Vijftien jaar geleden werd Edith mantelzorger voor haar man, die in 2013 overleed. “Al die tijd dat hij ziek was ben ik ook dingen voor mezelf blijven doen,” herinnert ze zich. “Je kunt niet alles laten vallen en dan verwachten dat je het later wel weer op kan pakken. Je kunt niet je vrienden laten vallen en dan van hen verwachten dat ze er weer voor je zijn op het moment dat jij er klaar voor bent.”

Wat ze volgens haar eigen zeggen elke dag doet: “ik laat mensen zien dat ik om ze geef.”

William “Bill“ Gurolnick, 86, een andere SuperAger die aan het onderzoek meedeed, ontdekte de meerwaarde van een meer demonstratief gedrag. “Mannen praten gewoonlijk niet echt over hun gevoelens. Ik was ook zo, ik hield alles binnen. Een van de dingen die ik nu heb geleerd is om me open te stellen naar andere mensen.”

Samen met een paar andere mannen die de tijd van werken achter zich gelaten hebben, richtte hij een mannengroep op: “Mannen die van vrije tijd genieten”. De groep heeft nu al bijna 150 leden en er zijn al vier andere groepen in andere wijken uit voortgekomen. Iedere maand komt de groep twee uur bij elkaar en wordt er een uur gewijd aan het praten over persoonlijke onderwerpen zoals een scheiding, ziekte, kinderen die geen werk kunnen vinden en meer.

We komen erachter dat we niet de enigen zijn, we hebben vaak dezelfde problemen. Een aantal van deze mannen zijn echt goeie vrienden geworden.”

Gurolnick ziet activiteiten met anderen als een manier om vriendschappen te onderhouden. Op maandag fietst hij samen met 12 andere mannen zo’n 20 kilometer, en daarna lunchen ze samen. Op dinsdag heeft hij een wandelgroep en na het wandelen drinken ze gezamenlijk koffie. Op woensdag gaat hij naar een buurthuis in een nabijgelegen plaats om twee uur watervolleybal te spelen. Op donderdag speelt hij daar tennis.

Je hebt het gevoel nog steeds te leven,” zei Gurolnick toen hem gevraagd werd wat hij aan dit soort interacties heeft. “Je hebt echt het gevoel dat je niet alleen bent.”

Bron: https://www.beingpatient.com/

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X