Marianne: “Ze zeiden dat het daar beter zou worden.”

Marianne (68) zorgde veertien jaar lang thuis voor haar man. Hij kreeg Alzheimer toen hij nog maar begin zestig was.

“In het begin kon hij nog veel zelf. Maar langzaam werd alles moeilijker. Eerst de administratie, daarna koken, uiteindelijk ook aankleden en wassen.”

Wat begon als een paar extra taken werd een leven dat volledig in het teken stond van zorg.

“Ik sliep licht omdat hij ’s nachts ging dwalen. Soms stond hij om drie uur ’s nachts buiten in de tuin. Je staat altijd aan.”

Na veertien jaar werd het te zwaar.

“De huisarts zei dat het echt niet langer ging. Ik was zelf ook op.”

Toen haar man uiteindelijk een plek kreeg in een verpleeghuis, dacht Marianne dat er iets zou veranderen.

“Ik dacht: nu komt er rust.”

Maar die rust kwam niet.

“In het verpleeghuis zijn ze enorm druk. Er is te weinig personeel. Dus ik help eigenlijk nog steeds met van alles.”

Ze helpt haar man eten, blijft vaak tijdens de zorgmomenten en probeert hem gerust te stellen als hij onrustig is.

“Als ik er niet ben, eet hij vaak slecht. Dus ik blijf zitten tot hij klaar is. Soms help ik met aankleden of met kleine dingen.”

Het voelt voor haar alsof de zorg nooit echt stopt.

“Ik dacht dat ik een stukje zou kunnen loslaten. Maar eigenlijk is de zorg gewoon verplaatst.”

Wat haar vooral raakt is dat veel mensen denken dat het nu makkelijker is.

“Mensen zeggen: ‘Hij zit toch goed nu?’ Maar zo voelt het niet.”

Ze gaat bijna elke dag.

“Niet omdat iemand dat vraagt. Maar omdat ik weet dat hij me nodig heeft.”

Na veertien jaar intensieve zorg thuis is Marianne nog steeds mantelzorger.

Alleen nu in een verpleeghuis.