Mantelzorgrouw overkomt je
Rouw overvalt je. Je kunt het niet sturen. Je kunt het ook niet een bepaalde richting op sturen. Maar je kunt wel jouw eigen pad kiezen. Je eigen tempo volgen zonder je aan anderen aan te passen, maar trouw aan jezelf te blijven. Je kunt rouw immers niet overdoen. Jouw rouw is niet alleen jouw antwoord op jouw verlies, maar ook jouw manier om te leren met de nieuwe situatie en jouw rol van mantelzorger om te gaan.
Wat “ze” in de boekjes over rouw, verlies en afscheid nemen ook zeggen, elk rouwproces is uniek in vorm, in duur en in intensiteit. Niemand rouwt op dezelfde manier. Geen enkel rouwproces is gelijk. Het maakt daarom niet uit wat anderen doen. Of wat anderen verwachten dat jij doet, Het is ook totaal niet belangrijk wat de boekjes schrijven. Of wat een coach of rouwbegeleider zegt. Het gaat om jou. Het enige wat telt, is wat jij doet. Het enige wat belangrijk is, is jouw proces, jouw manier om met mantelzorg-rouw om te gaan.
Wat anderen ook zeggen, vinden of denken, er is geen goed of fout in rouw. Jij rouwt op jouw eigen unieke wijze. Wat anderen daar ook van vinden. En vergeet niet: verlies overkomt je. Maar rouwen doe je. Soms je leven lang.
Rouw is altijd uniek
Rouw is altijd uniek. Uniek omdat iedere situatie anders is. Omdat iedere vorm van verlies anders is en anders wordt ervaren. Maar ook omdat jij als mens uniek bent.
Mijn rouwproces kenmerkt zich bijvoorbeeld door het vastleggen van beelden. Soms letterlijk met een camera, maar vaak simpelweg door beelden en indrukken op mijn netvlies te graveren. Dit doe ik al zo lang ik mij kan herinneren.
Zo was ik als jonge puber na het overlijden van mijn oma niet bij haar kist weg te slaan. Ik bleef maar gebiologeerd naar haar staan kijken. Kon er geen genoeg van krijgen. Ze was zo mooi om te zien, zo vreedzaam, zo helemaal “mijn oma”. In gedachten nam ik afscheid, vertelde ik haar hoe lief ik haar vond, hoe blij ik was dat ze mijn oma was. Zonder woorden sprak ik over onze zondagochtenden. Als ik bij haar logeerde, maakte ze me op zondagochtend altijd wakker met een kopje thee en kaneelbeschuitjes van Verkade. Een enkele keer koop ik ze nog wel eens en iedere keer als ik dan met een kaneelbeschuitje en een beker thee op de bank zit, dan denk ik terug aan oma.
Maar ook als volwassen vrouw vormen beelden een belangrijk onderdeel van mijn rouwproces. En nog steeds neem ik in stilte en zonder woorden, op mijn manier, afscheid. Ook als mantelzorger. Ik kijk bijvoorbeeld bewust terug op de jaren voor NAH. Denk aan hoe mijn man en ik elkaar ontmoetten in de sportschool. De gesprekken na afloop van de groepsles, hoe ik als een blok voor hem viel. Al die mooie, kleine, lieve momenten die we samen gedeeld hebben.
Wat maakt jouw manier van rouwen uniek?
Meer lezen
Comments (0)