Mantelzorgrouw is ook: je kwetsbaarheid tonen

Heb je net als ik van nature de neiging om je emoties in te slikken? Dan heb je zelf ervaren dat dat met rouw bijna niet lukt. Rouwen is namelijk niet je emoties inslikken, maar juist je kwetsbaarheid tonen.

Sinds de opkomst van Social Media delen we veel meer van ons leven met elkaar dan ooit tevoren. Maar wees eens eerlijk. Hoeveel van ons echte leven laten we hier zien? En hoe vaak vullen we onze tijdlijn met mooie, fijne, gelukkige momenten? Dat ene etentje waar je wel bij kon zijn, die mooie zonsondergang die je al racend tegen de klok nog net meekreeg, die kop koffie met taart met een vriendin (zonder te vertellen dat je halverwege al weggeroepen werd)? En laten we daarmee eigenlijk niet alleen maar een hele blije, gelukkige façade zien?

En hoe doe je dat in het “echte” leven? In contacten met vrienden en familie? Beantwoord je dan net als ik de vraag hoe het met je gaat standaard niet met “goed”? Terwijl we eigenlijk, als we eerlijk zouden zijn, een ander antwoord zouden willen geven? Maar iets ons tegenhoudt?

Een wijze les die ik zelf ook heb moeten leren. Angst voor (ver)oordelen of onbegrip maakte het voor mij lastig om mijn kwetsbaarheden te tonen. Er zijn namelijk maar erg weinig mensen in mijn directe omgeving die snappen wat het is om met (een partner met) NAH te moeten leven. Maar dat was niet de enige reden. Ik vond het namelijk zelf ook best lastig om goed op kwetsbaarheden van anderen te reageren. En hoe vaak hebben jullie niet je ogen gesloten voor het verdriet van anderen omdat het je te veel raakte? Is het niet zo dat onze eigen kwetsbaarheid, en de kwetsbaarheid van anderen, te confronterend kan voelen?

Laten we daarom proberen om het vanaf nu anders te doen. Onze kwetsbaarheid maakt ons immers juist sterk en uniek. En openheid over onze emoties, ons verdriet, onze angsten zorgt er juist voor dat de mensen om ons heen ons beter gaan begrijpen.

En nee, je hoeft echt niet ineens je hele hebben en houwen op Facebook te zetten en je hoeft ook je tijdlijn niet te vullen met alleen maar kommer en kwel. Begin klein, met de mensen die dichtbij je staan. Vertel wat je voelt, vertel over je verdriet, praat over gemiste kansen, verloren dromen, deel je zorgen en je angsten. En vraag de ander om simpelweg te luisteren, zonder onderbrekingen, zonder oordeel en zonder advies. Omdat jij op dit moment dat luisterende oor nodig hebt, omdat het jou helpt op jouw weg door jouw land van rouw.

Mantelzorg-rouw is ook je kwetsbaarheid tonen. En tegelijkertijd getuigt het tonen van je kwetsbaarheid van heel veel kracht en een grote dosis moed.