Mantelzorgers draaien op voor de Wmo-kaalslag

De onthulling dat het ministerie van VWS geen enkel zicht heeft op de gevolgen van gemeentelijke bezuinigingen op de Wmo is meer dan zorgwekkend — het is ronduit beschamend. Terwijl in gemeenten het mes wordt gezet in huishoudelijke hulp, dagbesteding en begeleiding, lijkt Den Haag vooral weg te kijken. Staatssecretaris Maeijer erkent doodleuk dat er geen overzicht is. Geen data. Geen regie. Geen idee wat er met kwetsbare burgers gebeurt.

Dit is geen ‘gebrek aan inzicht’, dit is bestuurlijke onverschilligheid.

In de praktijk betekent het één ding: als de gemeente de zorg niet meer levert, komt die verantwoordelijkheid stilzwijgend bij mantelzorgers terecht. Mensen die al overbelast zijn, krijgen er nog een paar uur schoonmaak, begeleiding of zorg bij. Onbetaald, ongezien, en zonder zeggenschap. En het ministerie? Dat houdt zich op de vlakte, terwijl het stelsel waarvoor zij verantwoordelijk zijn volledig uit elkaar valt.

Mantelzorg is geen vangnet voor falend beleid.

De Wmo is ooit bedoeld als vangnet om mensen zelfstandig te laten wonen, met ondersteuning waar nodig. Maar dat vangnet wordt razendsnel afgebroken. En in plaats van bij te sturen, kiest VWS voor passiviteit. Dit is niet alleen een bestuurlijke fout, het is een morele misser. Want achter elk uur hulp die wordt wegbezuinigd, staat een mantelzorger die nóg meer moet dragen.

VWS moet niet wachten op cijfers, maar nu ingrijpen. Gemeenten moeten transparantie tonen over bezuinigingen, en het ministerie moet de effecten centraal monitoren en bijsturen. Als je als overheid beleid decentraliseert, blijf je verantwoordelijk voor het geheel.

Mantelzorgers verdienen steun, geen overbelasting. En burgers verdienen recht op zorg, geen postcodebeleid dat afhangt van de lokale begroting.

Bron Skipr: VWS heeft geen zicht op gevolgen voor Wmo door bezuinigingen van gemeenten